Yukarıgüllüce köyü ilçeye 13 kilometre uzaklıktadır. Köy çok eski bir yerleşim birimidir. Adını Aşağı Tefen köyü ile birlikte almıştır. Yukarı Tefen Köyünde Yaşayanlardan birisinden alınan bilgiye göre Türkmenistanı’ın Tefen vadisinden geldiklerini Atasoylarının Burdur’un Tefenni ilçesinde olduğu söylen-mektedir. Eski Muhtar Mehmet Akgün bizzat kendisi bu konuyu araştırdığı ve Burdur Tefenni İlçesi Belediye Başkanı ile görüşerek Burdur Tefenni deki Dağ ve insan adlarında benzerlik olduğu ve bir birleriyle akraba olduklarını açığa çıkardığını ifade etmektedir. Bu isimlerden Yeşil Tefen adı her iki yerde de olması bu durumu ispat etmektedir denilmektedir. Köylü Bir zamanlar köylerin isim değiştirme modasından dolayı karambole gelerek köyün adının değiştiğini ancak köylerinin isimlerinin eski adını almak istiyorlar. Yüksek rakımlı Doğu ve batısında kuzey ve güney istikametinde uzanan iki dağın ortasında ve yatağında kurulmuştur. Çıkrıkçı köyü yakınlarından doğan bir derenin kenarında kurulması köye verimlilik açısından önemli bir avantaj sağlamaktadır. Kuzeyinde Avlaşa, güneyinde Aşağıgüllüce ve Doğusunda da Selendi ilçesiyle sınır teşkil eder. Köy diğer köylerde olduğu gibi göçebe yörüklerin buraya gelerek çadır kurmaları ile oluşmuştur. Komşu köylerin uzaklığı-3-5 kilometre civarındadır.

Köyün yolu asfalttır. Eski Selendi-Kula yolu güzergahından 2-3 kilometre içerdedir. İlçeye,  mevcut köylüye ait özel vasıtalarla gidilip gelinmektedir. İlçenin pazarı olan Perşembe günü köyden vasıtalar gider gelir. Diğer günlerde de özel gidiş gelişler olur. Köy ilçeye yakın olduğu için yaya bile gidiş geliş olmakta birlikte, 3 kilometre kadar yürüyerek Eski Kula Selendi yoluna çıkılarak diğer köylere gidip gelen araçlarla da ulaşım sağlanmaktadır. Köy araç yönüyle çok zengin olduğundan gidiş gelişlerde hemen hemen başka köylerin araçlarını kullanarak ulaşıma ihtiyaç olmaz. Demirci’den gelen araçlarda Çanşa, Selmanhacılar, Çamlıca, Aşağıgüllüce köylerini geçerek köy yakınından geçer. Bu vasıtaları da ulaşımda kullanabilmektedirler.

Köyün okulu, camisi. Suyu vardır. Köy suyu bir depo yapılarak alt yapısı yapılarak şebekeye bağlanmıştır. Köyün elektrik ve telefonu mevcuttur.

Köyün nüfusu 1950’ de 167 olarak görülmekte ve 1990 yılında da nüfus 300’e ulaşmıştır.2000 yılında ise yine nüfus 231 olarak görülmektedir.1950 yılından sonra 40 yıl boyunca nüfus sürekli artmıştır.1990’dan 2000 yılına kadar nüfusta 70 civarında bir azalma görülmektedir. Köyün 1970 nüfus sayımında 48 olan hane sayısı 1990 da 56’ya yükselmiştir. Köyde hane sayısının artması fakat nüfus sayısı artmamasının hatta azalmasının nedeni olarak yine köyde kültürel bir gelişmenin olması ve nüfus planlamasının uygulandığı anlamına geliyor. Köyde ailelerin çocuk sayısı son yıllarda oldukça düşmüştür. Komşu köylerle akrabalık ilişkileri mevcuttur.

Köyün içinden dere geçmektedir. Bu dere köy arazisinde tarımı sulanabilir hale getirmiştir. Köy gelirini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Bilhassa koyun , keçi bu köyde ağırlıklı olarak yetiştirilir. Köyde tütün ekimi de yapılır. Köyde tarıma elverişli arazi vardır. Arpa, buğday ve nohut gibi ürünler başlıca yetiştirdiği önemli tahıl ürünleridir. Köyde, meyve üretimi de yapılır. Yaz mahsulü dediğimiz  kavun, karpuz, mısır üretimi yapılmaktadır. Arpa, buğday, nohut başlıca üretilen tahıl ürünleridir.

Köyde tarım  modern tarım araçları olan traktör ve benzeri araçlarla yapılmaktadır. Köyde yeterince bu işi yapacak traktör vardır. Ayrıca köyde otomobil, motosiklet, kamyonet türü araçlar da mevcuttur. Bunlarda köyün ekonomisine olumlu katkılar yapmaktadır. Köyde hayvancılık biraz daha modern usullerle yapılmaya başlanmıştır. Köyde hayvan ıslah çalışmaları da vardır. İnek besiciliği bunun en güzel örneğidir. Mandofon ve hoşteyn cinsi inek besiciliği yapılmaya başlanmıştır. Bu durum üretimi olumlu yönde etkilemekte ve gelir seviyesini yükseltmektedir. Kümes hayvancılığı da bu köyde yapılmaktadır. Orman ürünlerinden yakacak olarak faydalandıkları gibi bu köy civarında çam, meşe ve pırnar ağaçları ağılıklı bitki örtüsünü teşkil etmektedir. Bu durun da köy için ayrıca bir zenginlik kaynağıdır. Köyde son zan, manalarda seracılıkta yapılmaya başlanmıştır.

Köyde geleneksel yörük düğünleri yapılmaktadır. Kış geceleri yüzük oyunu ve kış sohbetleri geceleri yapılır. Kışın ayrıca tavşan ve keklik avcılığı yapılır. Köyde önceleri daha belirgin olarak yapılan halı, kilim, torba, namazla, kuşak gibi el sanatları son zamanlarda fabrikasyonlarının üretilmeye başlanmasıyla oldukça az yapılmaktadır. Kadınlar kış gecelerinde gelinlik kızlarına çorap örme oya ve tığ işleri ile çeyizlik hazırlayarak boş vakitlerini değerlendirirler.

İşler köyde imece usulü ile yapılmaya devam etmektedir. Yardımlaşma Anadolu’nun genelinde olduğu gibi bu köyde de hat safhadadır. Değişik usulü imece çalışması ile işlerini beraberce yaparlar.

Köyde:Aka, Akgün, Akkoyun, Akkuş, Bal, Berber, Bozdoğan, Bozkurt, Çakır, Çelik, Demir, Gedik, Gökdemir, güler, Güzel, İbioğlu, Karakuş, Katı, Kula, Kuş, Küçük, Macun, Malaka, Özkan, Şahin, Türk, Türkoğlu, Ünal, Yıldız, Yılmaz, Soyatlarında aileler yaşamaktadır.

Köyde bilinen bu güne kadar muhtarlık yapmış ve bu köye hizmet etmiş muhtarları ve görev yaptıkları tarihler de şöyledir:

Mehmet İnce,  :07.11.1954

Ahmet İnce :17.11.1963

Mehmet Yıldız :02.06.1968

Nurullah Yılmaz :11.12.1973

Ragıp Şahin :01.12.1977

Mehmet Akgün :25.03.1984

Selahattin Yılmaz :26.03.1989

Ragıp Şahin :27.03.1994

Ferudun Aka :18.04.1997 Muhtarlık yapmışlardır.