Yağcı köyü ilçeye 18 kilometre uzaklıkta olup, SelendiDemirci yoluna 4 kilometre mesafededir. Köyün yerleşim alanı meyilli arazi üzerine yapılmıştır. Köye yakın,  bölgenin en yüksek dağı durumunda Yağcı Dağı yörede söylenen 3 adından birini bu köyden almaktadır. Bu köyün eski bir yerleşim köyü olması dağa adının konulmasına sebep olmuştur. Bilindiği gibi bu dağın Yağcı, Kandırmış ve Bayraklı olmak üzere 3 tane çevrede bilinen adı vardır.

Köy sakinlerinden 1993 yılında 76(1333) yaşında olan Şükrü Yeşil’ den ve köy muhtarı Cemal Bodur’dan alınan bilgiye göre köyün eski bir yörük yerleşim yeri olduğu, çok fazla hayvancılık yapıldığı, bu köyde hayvan ürünlerini sattığı özellikle yağ satmasından dolayı buraya Yağcı adını verdikleri söylenmektedir. Örf ağalar lakabıyla anılan derebeylerden en eski kişi olarak bilinen Hacı Mehmet Ağanın kabri ve yaptırdığı çeşme köyün ortasında bulunmaktadır. Bu kişiden sonra Naim Bey’in babası Nurullah Ağa ve oğlu Naim Bey köyde eski bilinenlerden ve hala bu gün torunları yaşayan Naim Bey adından Yağcı ve civar köylerde sıkça söz edilmektedir. Naim Beyin torunlarından hala bir oğlu ve kızının yaşadığını ve oğlu Nazlım Kandırmış’ın 74 yaşında köyde olduğunu söylediler. Köyün Saruhan oğulları beyliği zamanında bir yerleşim birimi olarak kullanıldığı bu döneme ait tarihi bir bina ve hamam kalıntının olduğu görülmektedir. Köyün camisinin üzerindeki yazı, köy deki hamam göçüğü, mezar taşları ve köyün ortasındaki çeşme köyün tarihi konusunda bize bilgi vermektedir. Köyün saruhanlılar(1400) zamanından beri tarihine ışık tutmaktadır. Köydeki mezar Taşında Rumi 1220 ölüm tarihi yazılı Şabanzade Hacı Mehmet namıdakki kişi civar köylerinde(Pınarlar-, Pulluca, Terziler, Eskin, Tepeynihan) ve Yağcı da 18 cami, 9 çeşme, yaptığı söylenmektedir. Takriben bu kişinin 1750’li yıllarda doğduğu ve yaşadığı büyük ihtimal dahilindedir.

Köy 1954 yılından önce Demirci’ye bağlı idi. Demirci’ye bağlı olduğu yıllarda köyde jandarma bulundurulmuştur. Köyün YSE tarafından stabilize yolu yapılmış bu gün ise köy yolu asfalt olmuştur. Köyün içme suyu iyidir. Köy ortasında ortaklaşa kullanılan köy çeşmesinden su ihtiyacı görülmektedir. Köyün camisi çok eski 300 yıl kadar önceye dayandığı eski caminin yıkılarak yerine yeni cami yapıldığı ve caminin giriş kapısına yapıştırılan eski camiden kalma bir yazı hala durmaktadır. Köyün okulu, elektriği ve telefonu da mevcuttur. Köye YSE tarafından 1986 yılında yapılan sulama göletleri hayvanları sulamada kullanılıyor. Köy elektriğe 1984 yılı 23 martında kavuştu. Ayrıca köyde köy odaları vardır. Köy mezarlığı oldukça eski ne zaman yapıldığı bilinmiyor. Köyün Ayanlar adında bir de mahallesi vardır.

Köyün içinden geçen deler, Omurlar ve Tavak minibüsleri bu köyün de ulaşım ve taşımacılık işlerini yapmaktadır. Köyde 1993 yılı itibariyle 4 traktör, 1 taksi, 4 motosiklet bulunmaktadır.

Köyde tarım arazisi oldukça az. Arpa, buğday durumunu kendi ihtiyaçlarını bile zor karşılıyorlar. Tütün ekimi önemli geçim kaynağı. Hayvancılık ise köyde öteden beri geleneksel olarak sürdürülen ve en çok bel bağladıkları bir geçim kaynağıdır. Keçi koyun türünde hayvancılığın yanında inek besiciliği de yapılmaktadır. Birkaç aile arıcılık yapmaktadır. Köy de dokumacılık üzerine halı ve kilim dokumacılığı eskiden ayrı bir gelir kaynağını teşkil ediyordu. Ama şimdi bu uğraş fabrikaların devreye girmesiyle el sanatlarını çöpe atmış durumda. Dolayısıyla köylünün bu geliri de elinden alınmış. Köyde ağaçlık eskiye rağmen biraz daha azalmış durumda. Çevrede bolca çalı ağaçları vardır. Köyde meyvecilik kendilerine yetecek kadar elma, armut türünde yapılmaktadır.

Köyün nüfusu 1955 yılında 273 kişi.1965 yılında ise 442 kişidir. 1970 yılındaki Nüfus sayımında köyün nüfusu 233’e düşmüştür. Bunun nedeni ise Bu tarihe kadar Yağcı köyüne dahil olan Havaoğlu köyü Selendi’nin müstakil köyü olunca nüfusun 197 kişisi bu köye ayrılmıştır.1970’te 233 olan nüfus ise 2000 yılında 188’e düşmüştür. Bu acı durum köydeki göçün şiddetini bize göstermektedir. Köyden göçenlerin önemli bir kısmı Demirci’ye ve diğerleri de Manisa ve ilçeleriyle civar illere gitmişlerdir.1970’te hane sayısı 49 iken, 1990 yılı sayımlarında 45 düştüğü görülmektedir. Köyde soyadına göre:

:AVCI, AKKAY, AKTAŞ, BAŞARAN, BODUR, BODUROĞLU, ÇAYIR, EKİM, GİRGİN, KANDIRMIŞ, KARAKUŞ, KARASAÇ, KARATAŞ, KAYA, KORKMAZ, KIZILKAYA, KOCA, KURT, OVALI, ÖZÇAYIR, ÖZDEMİR, SAPMAZ, ÖZYEŞİL, SARIDOĞAN, ŞENGÜL, UÇAR, YEŞİL, YEŞİLTAŞ, YILDIRIM, YILMAZ, KILINÇKAYA Aileleri bulunmaktadır. Dikkat çeken bir husus ta köyün oldukça kayalık ve taşlık yerde olması soyadı alırken genellikle taş ve özelliklerini anımsatan soyadlarını kullanmışlardır.Aktaş, karataş, kızılkaya-, yeşiltaş-, kılınçkaya, kaya-, akkaya soyadlarında olduğu gibi. Yine kandırmış soyadı ayrıca dikkat çekici bulunmaktadır. Köyün adını alan Kandırmış(Yağcı, Bayraklı)dağı bu ailelerde soyadı olarak verilmiştir. Dağ adını köydeki soyatlardan değil,  soyadlar dağa nazaran daha yeni olduğu için adını dağdan almıştır.

Köyde bu güne kadar hizmet eden muhtarları:

Hüseyin Gürbüz 07.11.1954

İbrahim Kılınçkaya 17.11.1963

Hasan Aktaş 02.06.1968

Şakir Çayır 11.12.1973

Rasim Girgin 01.12.1977

Cemal Bodur 25.03.1984

Cemal Bodur 26.03.1989

Cemal Bodur 27.03.1994