Terziler Köyü adını köyde yerleşik olarak yaşayan yörüklerden birisinin terzi olması ve terzilik sanatıyla meşgul olmasından anlaşılmaktadır. Terziler ile Tepeynihan Köylüler birbiriyle yakın komşu olduğu gibi köylere arası akrabalık yönüyle iç içe de girmiş durumdadır. Bu nedenle Terziler köyünde yaşayanlar Tepeynihan mezarlığını da kullandıkları ve bazıları ölülerini bu mezarlığa koydukları bilinmektedir. Tepeynihan mezarlığında ve terziler mezarlığında bazı mezar taşlarının üzerinde makas resmi olması da bu köyde yerleşik olarak yaşayan ve köyün adının Terziler olmasına sebep olan kişinin terzi olmasındandır. Köyde 1912 doğumlu alınan bilgiye göre Köyün çocukluğundan beri var olduğunu buranın çok eski olduğunu, çocukluğumda köyde idam sehpası kurmuşlar suç işleyenleri asıyorlarmış. Köye Kurtuluş savaşı yıllarında Yunan istilasına uğradığını söylüyor. Askerlerin çevre köylerinden 300 civarında koyun alarak buraya getirdiler. Köylülere baktırdılar. Köyde yatıp kalktılar, köyde asker var siz bunları saklıyorsunuz diye köylülere eziyet ettikleri, köyden kadınlara eziyet etmesiler diye kaçırmışlar, saklamışlar.

Köy ilçeye uzaklığı 30 kilometredir.1954 yılında Selendi ilçe olmadan öce Demirci ilçesine bağlı idi. Çevre yaşlılarından alınan bilgiye göre terziler köyü eskiden oldukça ormanlık bir bölge olup yörükler göçer haline çadırlarını buraya kurarlarmış,  Gerek hayvanların sulanması gerekse otlatılması konusunda oldukça elverişli bir alan olarak tarif edilmektedir. Ancak bu gün itibariye ne hayvan otlatacak alan ne de çok yeterli su bulunmaktadır. Köy bu nedenle eski bir yerleşin alanıdır. Köyün Azyaka mahallesi diye bir mahallesi vardır.

Köy,  Selendi-Simav yol ayrımına yakın olması ulaşımını daha güvenli ve kolay olmaktadır. Köyün kendisi zaman zaman ilçeye yolcu arabası tahsisi etse de çoğunlukla köylü Simav-Selendi yoluna çıkarak burayı kullanmaktadır. Yolu asfalttır. Köyde 1993 yılı itibariyle 8 traktör, 1 taksi, 6 motosiklet, 2 tane 50 NC taşıtı bulunmaktadır.

Köyün 1955 sayımında ilk nüfusu 362‘dir. 1997’de nüfusu 458‘dir. Köyden ekonomik sebeplerle göç olsa da yinede nüfusunda az da olsa bir artış gözlenmektedir. 2000 yılında kendine bağlı mahallenin ayrılarak başka köye bağlanmasıyla nüfusu 251’e düşmüştür. 1970’te köyde 79 hane vardı. 1990’da ise 84 hane vardır. Görüldüğü 20 yılda sadece 5 hane sayısı artmıştır.

Köyün geçim kaynakları genellikle tarım ve hayvancılıktır. Tarım yönüyle arpa, buğday tütün üretimi yapılırken hayvancılık yönüyle de koyun keçi üretimi ve inek besiciliği yapılmaktadır. Köyün arazi yapısı tarıma çok elverişli değildir. Köyde az da olsa meyvecilik yapılmaktadır.

Köyün olduğu yer oldukça yüksekte yayla havasını andırmakla birlikte, orman ve bitki örtüsünün son zamanlarda oldukça azalması köyün işini oldukça zorlaştırmıştır.

Köyün camisi, okulu, elektriği ve telefonu mevcuttur. Telefon hemen hemen her evde vardır. Köyün suyu ise çeşmelerden sağlanmaktadır. Çeşmeler de havaları kurak gitmesiyle zaman zaman su azalıp çoğalmaktadır.

Köyde soyadı kütüğüne göre AÇIKGÖZ, AKBIYIK, BAŞARAN, BATTAL, AKKUZU, CAN, CENGİZ, CİNGÖZ, ÇİMEN, DEMİREL, DOĞRUYOL, DÖNMEZ, EKİM, GÖKÇE, GÖLLÜ, GÜLEŞ, GÜLLÜ, ÖZDAMAR, SARI, SAĞLAM, YAVUZ, KAYMAK, KIRLI, KÖSEM, KÜÇÜK, KARABACAK, KARAKAŞ, KARAKOÇ aileleri oturmaktadır.

Bu güne kadar köyde muhtarlık yapan kişilerin adları:

Hacı Sabit Göllü 1942

Mustafa Kaymak 07.11.1954

Ali Doğruyol 17.11.1963

Ahmet Sağlam 02.06.1968

Mustafa Demirel 11.12.1973

Emin Güleç 01.12.1977

Şerif Ekim 25.03.1984

Şerif Ekim 26.03.1989