Selmanhacılar Köyü İlçeye 29 Kilometre uzaklıkta olup, 2000 yılı nüfus sayımına göre 497 nüfusa sahip eski bir yerleşim alanıdır. İlke çayı kenarına kurulmuştur.

Köy hakkında bilgisine başvurduğumuz Köy sakinlerinden emekli Eğitimci 1327 doğumlu İmam oğullarından Durmuş oğlu Mehmet Örümcü’den bilgiler aldık. Emekli Eğitimci kendi köyü hakkında bilgi vermekle kalmadı çevre köyleri de çok iyi tanıdığı için bu köyler hakkında da bilgiler verdi. Mehmet Gürler köy civarında yerleşik altı tane yörük olduğunu bunlardan Selman isminde birisi bu köye gelerek yerleşir. Selman yörük Hacca gittiği için Selmanhacı lakabıyla çevrede anılmaya başlanmış. Bu kişi oğulları ve etrafıyla çoğaldıklarında SELMAHACILAR lakabıyla anılmaya başlandığı ve köyün adının da Selmanhacılar olarak o günden bu güne kaldığını ifade etmektedir.

Köy 1930’lu yıllardan önce Demirci’ye bağlı olduğu ve bu tarihten sonra Kula İlçesine bağlı olarak devam ettiği. Selendi 1954 yılında İlçe olunca buraya bağlanmıştır.

Köy muhtarı Durmuş Ali Çalışkan ve köy yaşlısı Eğitimci Mehmet Örümcü’den alınan bilgilere göre yıllara göre muhtarlık yapan kişiler şunlardır:

Hacı Ali Kahya :1912-1918

Molla Hüseyin :1930

Hasan(ağa)Çetinkaya:1932

İbrahim Yiğit :1934-1938

Ahmet Ayhan :1938

Halil Av :1940-

Hüseyin Durmuş :1944

Mehmet Karazeybe 1946-1948

Hacı Tahir Arı :1949-1950

Süleyman Bozdağ :1950-1960

Nazlım Arı :1960-1963

Nazlım Al :17.11.1963

İbrahim Bozdoğan :02.06.1968

Mustafa koç :11.12.1973

Kemal Yiğit :01.12.1977

Mehmet Yılmaz :25.03.1984

D.AliÇalışkan :26.03.1989

D. Ali Çalışkan :27.03.1994

Hasan Kaygısısz :18.04.1997

Köy nüfusu 1950 yılında yapılan sayıma göre 365’tir.1985 yılında ise en fazla 524 sayısına ulaşıyor. Bu tarihten sonra 2000 yılına kadar nüfus hep düşüş gösteriyor. En son 2000 yılı itibariyle nüfusu ise 497 dir.1990

Selmanhacılar Köyü 1970 nüfus sayımına göre köy 105 hanedir.1990 sayımında ise 119 hanedir. Köyde okur yazar sayısının ve özellikle yüksek tahsil gören kişilerin sayısı fazla olduğundan bu kişiler son yıllarda köyden devlet memuru ve özel sektörde başka yerlerde görev almışlar. Ayrıca köyün eskisi kadar geçim durumu olmaması da az da olsa çevre ilçelere göç durumu olmuştur. Bu etkenler nüfusun azalmasına sebep olan başlıca nedenlerden birkaçıdır.

Köyün içme suyu, Camisi, okulu, Elektriği, Telefonu vardır. Köy oldukça yamaç bir araziye kurulduğundan alt yapısı ve köy içi ulaşım planlı bir yapıya sahip değildir. Köyde kış geceleri oturmaları, eğlenceleri, yapılır. Avcılık çok azdır. Köyün kültürel durumu yüksektir.

Köyün geçim kaynakları tarım ve hayvancılığa dayalıdır. İlke çayı kenarında kurulmuş olması yazlık sebze yetiştirme ve meyvecilikten istifadesini sağlamaktadır. Soğan tohumu yetiştiriciliği bu köyde oldukça yaygındır. Tütün üretimi de yapılır. Koyun keçi türündeki hayvanlar çok yoktur. Selendi’nin en fazla traktöre sahip köyüdür. Ekili arazi potansiyeli iyidir. Köyde 70 traktör, 8 taksi, 16 motosiklet, 1dolmuş , 1 de kamyonet bulunmaktadır.1993 yılına göre elde edilen bu sayılara göre ilçenin en fazla traktöre sahip köyüdür.

Köy gelirini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Bilhassa koyun , keçi bu köyde ağırlıklı olarak yetiştirilir. Köyde tütün ekimi de yapılır. Köy genellikle merkez mahallesi çay kenarına kurulu olmasından tarıma elverişli arazisi vardır. Bu köyde Sebze, meyve üretimi bu köyde ağırlık kazanır. Yaz mahsulü dediğimiz kavun, karpuz, fasulye, mısır gibi birçok sebze ve meyve üretimi yapılmaktadır. Köyde tarım modern tarım araçları olan traktör ve benzeri araçlarla yapılmaktadır. Köyde yeterince bu işi yapacak traktör vardır. Ayrıca köyde otomobil, motosiklet, kamyonet türü araçlar da mevcuttur. Bunlarda köyün ekonomisine olumlu katkılar yapmaktadır. Köyde hayvancılık biraz daha modern usullerle yapılmaya başlanmıştır. Köyde hayvan ıslah çalışmaları da vardır. İnek besiciliği bunun en güzel örneğidir. Mandofon ve hoşteyn cinsi inek besiciliği yapılmaya başlanmıştır. Bu durum üretimi olumlu yönde etkilemekte ve gelir seviyesini yükseltmektedir. Kümes hayvancılığı da bu köyde yapılmaktadır. Orman ürünlerinden yakacak olarak faydalandıkları gibi bu köy civarında Meşe ve pırnar ağaçları ağılıklı bitki örtüsünü teşkil etmektedir. Bu durun da köy için ayrıca bir zenginlik kaynağıdır.Köyde geleneksel yörük düğünleri yapılmaktadır. Kış geceleri yüzük oyunu ve kış sohbetleri geceleri yapılır. Kışın ayrıca tavşan ve keklik avcılığı yapılır. Köyde önceleri daha belirgin olarak yapılan halı, kilim, torba, namazla, kuşak gibi el sanatları son zamanlarda fabrikasyonlarının üretilmeye başlanmasıyla oldukça az yapılmaktadır. Kadınlar kış gecelerinde gelinlik kızlarına çorap örme oya ve tığ işleri ile çeyizlik hazırlayarak boş vakitlerini değerlendirirler.

İşler köyde imece usulü ile yapılmaya devam etmektedir. Yardımlaşma Anadolu’nun genelinde olduğu gibi bu köyde de hat safhadadır. Değişik usulü imece çalışması ile işlerini beraberce yaparlar. Köyün iklimi diğer köylere göre biraz yumuşak geçmektedir. Bunun sebebi ise köyün iki dağın eteğinde kurulmasıyla etrafının soğuklara kapalı güneş ışığını kolaylıkla alabilmesindendir. Köyde:Av, Aybaş, Aydınoğlu-, Ayhan, Akman, Alp, Ararat, Arı, Arslan, -Bayram, Boz, Bozdoğan, Çalışkan, Er, Erdoğan, -Güneş, Gürler, Karazeybek, -Kaygısız, Kılıç, Koca, Koç, Özdemir, Çeşmeci, Çetinkaya, Çiftçi, Daşkafa, Duman, durmuş, Mercan, Onbaşı, Seyman, Sezen, Ünal, Ünveren, Yeşil, Zeybek Soyadlarında aileler yaşamaktadır