Köy,  diğer köylerde olduğu gibi göçebe yörük köyü köküne dayanmaktadır. Köye gelerek yerleşen Kacarlar, Evciler ve Arap yörükleri buranın temelini oluşturmaktadır. Köye Mola İsmail, Devaciler, Hüsnüler, Kacarlar olmak üzere 4 soyun gelip yerleşmesiyle temel oluşturmaktadır. Daha sonra köye gelip yerleşenler de vardır. Evciler yörükleri adını bu köye yerleştiğinden keçilerin yavruları oğaları için bir ev yapmasından dolayı evciler adını almışlardır. Yörüklerden birisinin sürüsünden bir keçi kaybolur. Bu keçi uzun aramalar sonucunda köyde kür adı verilen dikenli bir bitki vardır. Bu dikenli bitki kümesinin içine otlak için giren keçi kendini kurtaramaz. Kür bitkisinin dikenlerine takılır kalır. Ararken bu keçi bulunur ve adına kürcü keçi takarlar. Kürcü keçi zamanla değişikliğe uğrayarak buranın adı Kürcü değil de Kürkçü olarak anılmaya başlar. Köy adını yine her yerde olduğu gibi bir yörük mazisinden ve anısından almaktadır.

Köy su yönüyle kuraklık sebebiyle yetersizdir. Okulu vardır. Okul yerini, Mehmet oğlu Bayram Kacar ücretsiz. vermiştir. Köyün camisi ve bir de köyde Tarım Kredi Kooperatif bulunmaktadır.

Köyün Çamurlar mahallesi adında bir de mahallesi vardır. Ama köy toplu köy sayılır. KÜRKÇÜ köyü ilçeye 14 kilometre uzaklıktadır. Yüksek rakımlı bir alanda kurulmuş olan bir yerleşim alanıdır. Kuzeyinde Dumanlar ve Çamköy ve güneyinde ise Uşak sınırı vardır. Batı sınırı Zıraman ve Dumanlar köyleri sınır teşkil etmektedir. Köy diğer köylerde olduğu göçebe yörüklerin buraya gelerek çadır kurmaları ile oluşmuştur.

Köyün yolu asfalttır. Selendi-Uşak yolu güzergahından Karabeyler, Dumanlar ve zıraman köyleri geçildikten sonra köye ulaşılır. Perşembe günleri ilçeye özel araç kalkar. İlçeye,  mevcut köylüye ait özel vasıtalarla gidilip gelinmektedir. İlçenin pazarı olan Perşembe günü köyden vasıtalar gider gelir. Diğer günlerde de özel gidiş gelişler olur. Köyün ilçeye uzak olması ve her gün bir servisinin olmaması halk için bir sıkıntı kaynağıdır. Ancak Bu güzergahtan geçen diğer vasıtaların araçları kullanılarak ulaşım sağlanmaktadır.

artışı düşmeye başlamış 2000 yılı sayımlarında 50 yıl önceki nüfustan da az bir nüfusa kadar düşmüştür. Bu durum,  köyden bazı mahallerin ayrılmasından ve köyden göç olayının yaşanmasından kaynaklanmaktadır. Köyün 1970 nüfus sayımında 123 olan hane sayısı 1990 da 113’e düşmüştür. Köyden göçün yaşandığı fikrini bize bu durumda doğrulamaktadır. Kürkçü köyü civar komşu köylerle akrabalık ilişkileri mevcuttur.

Köy gelirini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Bilhassa koyun , keçi bu köyde ağırlıklı olarak yetiştirilir. Köyde tütün ekimi de yapılır. Köyde tarıma elverişli arazi vardır. Köyde, meyve üretimi de yapılır. Yaz mahsulü dediğimiz kavun, karpuz, mısır üretimi yapılmaktadır. Arpa, buğday, nohut başlıca üretilen tahıl ürünleridir. Köyde tarım modern tarım araçları olan traktör ve benzeri araçlarla yapılmaktadır. Köyde yeterince bu işi yapacak traktör vardır. Ayrıca köyde otomobil, motosiklet, kamyonet türü araçlar da mevcuttur. Bunlarda köyün ekonomisine olumlu katkılar yapmaktadır. Köyde hayvancılık biraz daha modern usullerle yapılmaya başlanmıştır. Köyde hayvan ıslah çalışmaları da vardır. İnek besiciliği bunun en güzel örneğidir. Mandofon ve hoşteyn cinsi inek besiciliği yapılmaya başlanmıştır. Bu durum üretimi olumlu yönde etkilemekte ve gelir seviyesini yükseltmektedir. Kümes hayvancılığı da bu köyde yapılmaktadır. Orman ürünlerinden yakacak olarak faydalandıkları gibi bu köy civarında çam, meşe ve pırnar ağaçları ağılıklı bitki örtüsünü teşkil etmektedir. Bu durun da köy için ayrıca bir zenginlik kaynağıdır.

Köyde geleneksel yörük düğünleri yapılmaktadır. Kış geceleri yüzük oyunu ve kış sohbetleri geceleri yapılır. Kışın ayrıca tavşan ve keklik avcılığı yapılır. Köyde önceleri daha belirgin olarak yapılan halı, kilim, torba, -namazla, kuşak gibi el sanatları son zamanlarda fabrikasyonlarının üretilmeye başlanmasıyla oldukça az yapılmaktadır. Kadınlar kış gecelerinde gelinlik kızlarına çorap örme oya ve tığ işleri ile çeyizlik hazırlayarak boş vakitlerini değerlendirirler.

İşler köyde imece usulü ile yapılmaya devam etmektedir. Yardımlaşma Anadolu’nun genelinde olduğu gibi bu köyde de hat safhadadır. Değişik usulü imece çalışması ile işlerini beraberce yaparlar.

Köyde:Atalay, Ayaz, ayhan, Akbaş, Akgün, Akkuzu, Aktürk, Akyıldız, Candan, Cura, Çakır, Cankal, Çavdar, Çekin, Çelgin, Ekin, Erdal, Erkardeş, Kacar, Güzelel, Güzel, Gürkaş, İzvandik, Kacar, Karalp, Karagöz, Karakocak, Kaymaz, Korkut, Çelikkanat, Çıldır, Çoban, Coşkun, Daban, Dağhan, Daşdemir, Demirel, Devci, Düncü, Durak, Durmaz, Dursun, Durmaz, Dündar, Efe, Küçük, Kıyar, Ordu, Sağlık, Sarıkaya, Savıan, Semerci, Sezer, Şengün, şevik, Topal, Türkmen, Üzülmez, Yanmaz, Yer Soyadlarında aileler yaşamaktadır.

Köyde bilinen bu güne kadar muhtarlık yapmış ve bu köye hizmet etmiş muhtarları ve görev yaptıkları tarihler de şöyledir:

Mehmet Develi :07.11.1954

Şerif Demirel :17.11.1963

Osman Güzelel :02.06.1968

Nurullah Durak :11.12.1973

Enver Akyıldız :01.12.1977

Uğur Şevik :25.03.1984

Yıldırım Ekim :26.03.1989

Şükrü Sağlık :27.03.1994

Mustafa Kızıltaş :18.04.1997 ‘de Muhtarlık yapmışlardır.