Karakozan Köyü Selendi’nin Kuzey bölümünde yer alır. Adını Adana-Kozan’dan almaktadır. Gelen yörük boylarından iki yörüğün buraya mekan tuttuğu ,çadırını kurduğu ve otlaklarını yaptığı,gelen bu kişilerden birinin sarı bedenli olmasından bu yörüğe sarıcalı,esmer olanına da kara kozanlı yörükleri denilmektedir. Kara ,yani esmer olan bu günkü Karakozanın olduğu yere esmer olan da Çinan köyünün sınırları içine bu günkü Çinan sarıcalar mahallesine yerleşmişlerdir. Hala bu gün bu adla da anılmaktadır. Fakat daha sonra bu yörüklerden bir kısmı sınır köy olan Karakozan ve Çamköye çadırlarını kurarak bu köylerde de Sarıcalar mahallesi hala vardır. Köy Kütahya il sınırlarına dayanmaktadır. Bir çok yerde köyün kuruluşu Gediz önü diye geçmektedir. Civar köyler ve mahallelerde adı böyle anılmaktadır. Kızıl koltuk,Karakür bu köye sınır ve iç içe gibidir. Köyün kuzey doğusunda Karakür,Doğusunda Zahmanköy (Uşak), Güney-doğusunda Uşak-Üç kuyular,-Kuzeyinde Simav-Çakırlar,Kuzey batısında Rahmanlar,Güney batısında Çam köy ile sınırları vardır. Bu köyümüz görüldüğü gibi Uşak, Kütahya ve Manisa illeri üçgeninde yer almaktadır. Köyün Dedeler,Halilçavuşlar,Hüseyin-Çavuşlar, Dağdibi, Akıllar, Kıllılar, Yalamalar, Hacıgaracalar, Urbanlar, Sarıbekirler, Karnıyarıklar, Kelhaliller, Dağyenice, Dönmeler, Zeybekler, Osmançavuşlar, Hacıömerler. Cinliler, Baygınlar, Hacımuratlar mahalleleri vardır. Köy oldukça dağınıktır. Mahalle araları 3-5 kilometre mesafededir.

Köyde 1995 yılı itibariyle cami karnıyarıklar ve Dağ dibinde; okul, Dağdibi, karnıyarıklar, Kelhalillerde vardır. Elektrik aşağı karalar hariç bütün mahallelerde vardır. Köyün telefonu var. Köy de yeterli miktarda su olduğu söylenemez. Dedeler Mahallesi ılıcak mevkiinden su çıkmaktadır. Bu çıkan su, Karakozan, Çamköy, Çinan, Beypınarı, Dumanlar, Karabeyler, Altınköy’e kadar gelmesi için devlet tarafından borular döşendi. Çeşmeler yapıldı. Ama bu kaynaktan hiçbir zaman Çinan, Dumanlar, Beypınarı, Karabeyler köylerine su ulaşmadı. Bu yatırımlar hala toprak altında durmaktadır. Bu köyler artık sularını başka yerlerden ve kaynaklardan almanın çabası içindeler çünkü Ilıca dan çıkan su bu kadar geniş yelpazeli bir köy ağına suyu yetmeyeceğini herkes söylüyor. Mevcut su ancak şimdi Karakozan,Çamköy ve Rahmanların bazı mahallelerinde verilmektedir. Köylü hayvanlarını kışın yağmur sularıyla dolan gölet sularından sulamaktadırlar.

1967 yılında Karakozan köyünden Çamköy ayrı köy olarak ayrılınca nüfusu Grafikte de görüleceği gibi 1965 yılı sayımında 1067 den 664 ‘e düşmüştür.1970 yılı ile 2000 yılı arasında hemen hemen hiç nüfus artışı olmamıştır. Bu köyden de diğer köylerde olduğu gibi sürekli göç yaşanmaktadır.1990 nüfus sayımına göre köyde 105 hane mevcuttur. Oysa 1970 sayımında ise 125 hane vardır.

Soyadı kütüklerine göre köyde: AÇIKGÖZ, AKKOYUN, AKTAŞ, AKSOY, AKYILDIZ, ALAYÖRÜK, ALKAN, ALTINDAĞ, BOZKURT, CAHAN, ÇAKAN, ÇELEN, ÇINAR, DABAN, DAVULCU, GÖK, GÖKTAŞ, GÜLER, GÜNDÜZ, GÜREL, GÜVEN, KARABACAK, KARAÇUR, KARAKAYA, KARAKUŞ, KARTAL, KOÇ, DEMİR, DOĞRUL, DUMLUPINAR, DURMAZ, ONUR, KOZAN, ORAK, ÖĞÜT, ÖZÇELİK, SARI, TAHTACI, aileleri oturmaktadır.

Köyün geçim kaynakları tarım,hayvancılık ve dokumacılıktır. Tarım ve hayvancılık ağırlık kazanmaktadır. Hayvancılık ise hala daha en çok başvurulan geçim kaynağıdır. Köyün öteden beri bitki örtüsü yönüyle buna elverişli olmasından hayvancılığın ayrı bir yeri vardır. Köyde 5000 den fazla koyun vardır. Ormana ve bitki örtüsüne zarar verdiği gerekçesiyle köy meclisi keçi besiciliğini ve üretimini yasaklamış. Köyde yeni yeni mandofon ve hoşteyn cinsi inek besiciliği de yapılmaktadır. Her aile yoğurt,süt gibi hayvansal gıdalarını kendileri temin etmektedir. Arpa,buğday, fiy ekimi ağırlıklı olarak ekilmektedir. Tütün de ayrı bir geçim kaynağıdır. Köyde 10 traktör, 2 motosiklet, 2 kamyonet vardır.

Köy ilçeye 30 kilometre mesafededir. Köyden her gün ilçeye sabah gidiş,akşam üzeri dönüş olmak üzere bir araç gelip gitmektedir. İlçede işi olanlar işini bu saate göre ayarlamak durumundadır.-Karakozan,Rahmanlar,Çamköy,Kürkçü hattından her gün 2’şer saat arayla Uşak’a araba kalkmaktadır. Bu köylerden Uşak’ta sanayi sitesinde çalışan işçiler var diyeli olarak fabrikalarda çalıştığı için böyle bir ulaşım uygulamasına gidilmektedir. Dolayısıyla bu köylerin ulaşım ve alış-veriş için Uşak ili ile direkt olarak irtibatları söz konusudur. Köyün yolu asfalttır. Ancak köy asfaltı zaman zaman bozulduğundan sık sık tamir ihtiyacı olmaktadır.

Köyde bu güne kadar muhtarlık yapan kişiler ise tarihleriyle şöyledir:

07.11.1954 Nurullah Davulcu

17.11.1963 Ramazan Altındağ

02.06.1968 Mustafa Altındağ

11.12.1973 Cavit Gök

01.12.1977 İbrahim Cihan

23.03.1984 İbrahim Cihan

26.03.1989 Ali Tükenmez

27.03.1994 Rıfat Altındağ