Çamyayla Tahtacı-Kalburca olarak bilinen köyden 05.07.1992 tarihinde 0ayrılarak Çam pınar ve Çam yayla adında müstakil iki köy oldu. İlk muhtarı Kemal Kuşçu ve 1997 yılında ise Hikmet Yıldırım’ dır. İlçenin güney batısında Kula ilçesine sınır bir köydür. Çalıklı köyü ile sınırdır. Ayrıldığı Çam pınar ile de 4 kilometre mesafede birbirine sınırdır. İlçeye uzaklığı 26 kilometre olan köyün eski adı Kalburcudur. Köy toroslardan gelerek bir yörük boyunun buraya yerleşmesi ile kurulmuştur.Köyün topuzlar, teşkilatlar, Delihasanlar, Hacıhıdırlar, Ayvazlar, Hacıveliler, Garalar, Omarlar, Hacı hüseyinler, Seferler, Hacı mustafalar, Şekerciler, Sevindikler, Kosavalılar, Eroğlanları, Bircanlar Sülaleleri her iki köyde yaşamaktadır.Köy çok çamlık olduğundan bu köyde çam tomruklsrından tahta yapılıp civar köylere satılırmış. Bu nedenle köy ismini tahtacı olarak almış, Şimdi ise Çam yayla olması yine köyün çam ormanı ve yüksekliği ile ilgili olduğu söylenmektedirKöyün 1990 nüfus sayımlarında ayrılmadan önce 826 nüfusu ve 210 hanesi mevcuttur. Köy ikiye bölününce 1997 sayımında 404+334=738 ve 2000 yılı sayımında da 443+367=810 toplam nüfus görülmektedir.

Köy dağlık bir yapıda kuruludur. Yörük boylarının bu bölgedeki ormanlık alana gelerek yerleşmelerinden oluşmuştur. Köylü alışverişe Kula ve Selendi ilçelerine giderek yapmaktadır.

Köyün geçim kaynağı diğer köylerde olduğu gibi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Tarım ürünlerinden arpa, buğday, nohut, ağırlıklı olmak üzere diğer tahıl ürünleri de az da olsa ekilmektedir. Tütüncülük köyün geçimini sağladığı ve gelir elde ettiği en önemli gelir kaynağıdır. Köyde hayvancılıkta yapılmaktadır .koyun ve keçi yetiştiriciliği ağırlıklı olarak yapılmaktadır. Köyün orman köyü olması bu uğraşı biraz daha elverişli hale getirmektedir. Ayrıca son zamanlarda kara sığır ineklerden hoşteyn ve mandofon türü inek besiciğine bir kayış söz konusudur. Orman ürünlerinden yakacak olarak faydalandıkları gibi bu köy civarında çam ve pır nar ağaçları ağılıklı bitki örtüsünü teşkil etmektedir. Bu durun da köy için ayrıca bir zenginlik kaynağıdır.

Köyde geleneksel Yörük düğünleri yapılmaktadır. Kış geceleri yüzük oyunu ve kış sohbetleri geceleri yapılır. Kışın ayrıca tavşan ve keklik avcılığı yapılır.

Köyde önceleri daha belirgin olarak yapılan halı, kilim, torba, namaz-la, kuşak gibi el sanatları son zamanlarda fabrikasyonlarının üretilmeye başlanmasıyla oldukça az yapılmaktadır. Kadınlar kış gecelerinde gelinlik

kızlarına çorap örme oya ve tığ işleri ile çeyizlik hazırlayarak boş vakitlerini değerlendirirler.

İşler köyde imece usulü ile yapılmaya devam etmektedir. Yardımlaşma Anadolu’nun genelinde olduğu gibi bu köyde de hat safhadadır. Değişik usulü imece çalışması ile işlerini beraberce yaparlar. Köy ayrılmadan önce bu köyde yaşayan soy kütükleri Şunlardır:AYAZ, ACAR, BİRCANBODUR, ÇAKIR, ÇAK-MAK, SERÇE, ÇULLU-OĞLU, DEDE-OĞLU, DENZİ, ÖZOVALI, EROĞLU, ERYIL-DIRIM, FİLİK, GÜNEŞ, KARA, -SEVİNDİK-, ÖZAYVAZ, ÖZPINAR, ÖZSARI, SA-BAOĞLU, TOPUZ, ÖZ, ZENGİN, ÖZCANÖZMAN, KOL-CU, KOCAMAN, KAYA, PARLAK, SARIDOĞAN’dır.görüldüğü soyadı kütükleri iki köyde toplam 10 civarında kök aile olduğu kanaatini bize vermektedir. Soyadı alındığında akraba oldukları halde aynı soyadı almadıkları Bu güne kadar köyde muhtarlık yapan

Kişilerin adları ve tarihleri şöyledir

1954 Ahmet Öz

1963 Himmet Özgül

1968 Muzaffer Filik

1973 Muzaffer Filik

1977 Yunus KARA

1984 Ali Çakır

1989 Şükrü Filik

1994 Kemal Kuşcu

1997 Hikmet Yıldırım