Milliyet Gazetesi yazarı Güngör URAS, 25 Mayıs 2008 tarihli köşesinin tamamamını Selendi'mizin önemli bir hayırseveri Ömer Lütfi KAHRAMAN beyfendiye ayırdı.  Ömer Lütfi Kahraman'ın önemli hayrının bu derecede takdir görmesi Selendi sevdalısı olarak bizleri çok mutlu etmektedir. Herkes için örnek bir davranış sergileyen, Selendi'miz için elinden geleni yapan bir hemsehrimiz olarak Ömer Lütfi Kahraman'ı  can-ı gönülden kutlarız.

ÖMER LÜTFİ KAHRAMAN ALMANYA'DA 30 YIL YEMEDİ İÇMEDİ, KÖYÜNE OKUL YAPTIRDI.

Ömer Lütfi Kahraman’ın Çortak köyünde yaptırdığı okulla ilgili haberleri gazetelerde okumuştum. Ama kendini tanıdıktan ve hayat hikâyesini dinledikten sonra hayranlığım arttı. Forum İstanbul’un yıllık toplantılarını düzenleyen grubun başında bulunan Yavuz Canevi ve Şeref Özgencil’in temsil ettiği düzenleme heyeti bu yılki eğitim ödüllerinden birinin Kahraman’a verilmesini uygun görmüş. Kahraman, İstanbul’a davet edilmiş. Üç gün süren toplantıların son oturumunda IBM Başkan Yardımcısı Nicholas Donofrio konuşmasını yapmadan önce Kahraman sahneye davet edildi. Alkışlandı. Ömer Lütfi Kahraman (1939) Manisa’nın Selendi ilçesinin Çortak köyünden. Çortak, Manisa’ya 181 km, Selendi’ye 14 km uzaklıkta. 150 hanelik köyün şimdilerde 100 kadar hanesinde 400-500 kişi yaşıyor. Köy halkı hayvancılık ve kuru tarımla geçiniyor. Kahraman ailesinin (ailenin) 300 dönüm kadar arazisi var. Arpa ve buğday yetiştiriyorlar.

Almanya’da zor para kazandı
Kahraman, ilkokul 3’üncü sınıftan ayrılmış. Köyde rençperlik yaparken İş ve İşçi Bulma Kurumu’na başvurmuş. Sırası gelince 1970 yılında Almanya’ya işçi olarak gönderilmiş. Münih şehrinde Jawa motosiklet fabrikasında işçi olarak çalışmış. İki yıllık kontratı bitince işten çıkarmışlar. O yurda dönecek yerde Münih Belediyesi’ne başvurmuş. Belediye onu temizlik işleri kadrosuna almış. İşi, çöp kamyonuyla mahalleleri dolaşmak, evlerden çöp torbalarını toplayarak kamyona yığmak.
“2000 yılında yurda kesin dönüş yapıncaya kadar yıllarca aynı işi yaptım” diyor. Ve anlatıyor: “Ayda 1.500 euro dolayında para alıyordum. Karımı ve çocuklarımı Almanya’ya götürmedim. Yıllarca 16 m2’lik bir odada yaşadım. Kira, aydınlatma ve ısıtma olarak ayda 500 euro ödüyordum .”
Kahraman’ın iki kız biri erkek üç çocuğu var. Kızlar köydeki ilkokulu bitirmiş. Evlenmiş. Oğlan ortaokulda okumuş. Köyde çiftçilik yapıyor.

Bütün birikimiyle okul yaptırdı
Yurda dönüşte Kahraman, bütün birikimleriyle köye bir ilköğretim okulu yaptırmak istemiş. “Eski ilkokul 7 derslikli ve harap bir okul” imiş. Almanya’daki birikimini, 550 bin YTL’yi ödeyerek 3 katlı, 12 derslikli modern bir ilköğretim okulu binası yaptırmış.
Bu yıl okulun anasınıflarında ve ilk sınıflarında az sayıda öğrenci öğrenim görüyor. Gelecek yıl öğretmen kadrosu tamamlanacak. İlçede öğrenim gören 6-7-8’incı sınıf öğrencileri ile çevre köylerden “taşımalı sistemle” getirilecek 250 öğrenci, Ömer Nimet Kahraman İlköğretim Okulu’nda öğrenim görecek.
Okulun müdürü Muammer Çelik’le de tanıştım. Müdür, “Dört bilgisayarımız var. Yakında internete bağlanacağız. Ama kütüphanemizde kitap yok. Hayırseverlerin ilgisini bekliyoruz” diyor.
Kahraman’a, “Almanya’da 30 yıl çöp toplayarak dişinden tırnağından artırdığın, biriktirdiğin paraları kendin ve ailen için harcayacak yerde okul yaptırmana ailen ne dedi?” diye sordum. Karısı ve çocukları onu teşvik etmiş. “Okul binasının karşısına geçip bakınca, okula girip çıkan çocukları gördükçe o kadar mutlu oluyorum ki... Bu mutluluğu bana başka ne verebilir?” diyor.

Güngör Uras

25/05/2008 Milliyet

http://www.milliyet.com.tr/Default.aspx?aType=YazarDetay&ArticleID=758961&AuthorID=54&Date=25.05.2008&ver=19

Yorumlar (4)