|
umutzi
|
YAŞAMIMIZ VE YENİ NESİL HAKKINDA.!
Almanya da ilk düzenli şehir içi ulaşım seferleri ile
başlangıçta orta ve alt sınıftan insanlar kenti bir ucundan bir ucuna gezme imkanına kavuştuklarında, Alman sosyolog Georg Simmel o korkunç teşhisi koymuştu;
"İnsanlık tarihinde ilk kez iki insan yan yana bu
kadar yakın oturup, bedenlerine dokundukları halde saatlerce birbirleriyle konuşmadan yolculuk yapıyorlar"
Bir iletişimci olarak beni ilgilendiren, düşündüren,
kaygılandıran bir saptama bu.
"X KUŞAĞI". Bu yalnızlığa nicedir aşinayız.
Çocuklarımız bir süredir, uyku öncesi masallarını yataklarının başucuna konan bir teypten dinliyorlar.
Oyunlarını bilgisayarda oynuyorlar. Derslerini
videodan izliyorlar, kahramanlarını televizyondan seçiyor, sevgilileriyle internette buluşuyorlar. Bütün bunlar olup biterken bir odanın içinde yapayalnızlar.
Yüzyılın bizi getirip bıraktığı nokta burasıOnlara "Biberon kuşağı" demek geliyor içimden 80 lerin ekonomik özgürlüğünü kazanmış, "yuppie"annelerinin "memelerim sarkar"endişesiyle emzirmeden yetiştirdiği bebekler, büyüyüp yüzyılın sonunda ergen oldular.
Daha cinsellikle tanışamadan, AIDS ile karşılaştılar.
Doğum Kontrol haplarının yaygınlaşması sayesinde özgür seksin kapısını aralayan ebeveynlerinin aksine, tanımadıkları bir virüs yüzünden özgür seksin kapısını çektiler.
Bu korkunun zoruyla, giderek yalnızlığın güvenli
ıssızlığını keşfettiler.Şimdi "dokunmadan yaşamanın" tadını çıkarıyorlar.Markete gitmeden, internetten sipariş verip, bilgisayar aracılığıyla alışveriş yapıyor, doktorlarına röntgen filmlerini "mail"leyip, uzaktan
muayene oluyorlar.
Onlara "X kuşağı" da deniliyor ; "ölü kuşak" ya da "ne
idiğü belirsiz nesil" anlamında.En belirleyici özellikleri yalnızlıkları.Danstan, "bir bele sarılmanın hazzı"nı anlayan büyüklerinin aksine, kulaklarında walkmanle "techno" ritminde tek başına dans etmekten haz
alıyorlar. Sofra başında aileyle birlikte değil, odalarında ekran karşısında veya burgercide ayaküstü, ama mutlaka yalnız "atıştırmayı" tercih ediyorlar.
Gazete okumuyor, "göz atıyor"lar. DVD deki filmi
zıplayarak izliyor, kitabı sayfa atlayarak okuyorlar.
Internette gezinirken, aynı anda telefonla konuşabiliyor, yemek yiyebiliyor, televizyon izleyebiliyor ve dergilere göz atabiliyorlar.
.Uzun sevişmeler yerine üstünkörü "dokunuş"ları, uzun
konuşmalar yerine, kısa "sunuş"ları seviyorlar.
"Internette gevezelik" sitelerinden birine girip, yarattıkları yeni dili görmelisiniz. Hep bir yere yetişme telaşındaymış gibi düşünen, konuşan,yazan bir neslin kendine özgü dilini kuruyorlar;
"Hi" ile başlayıp "Bye" ile biten "N aber" sorusunun
"N olsun" diye yanıtlandığı garip bir geyik muhabbeti
En çok, kitapçılarda "ünlü Roman özetleri" türünden
kitaplar görünce onları anımsıyorum.Yüzyılın başındakilerin hayata bakışlarımı değiştiren kitapların sadece konularıyla ilgileniyorlar.Sağlıklı yaşıyor, iyi kazanıyor, kolay harcıyorlar hem parayı hem dostlarını
Markalarını, okullarını, kariyerlerini, ailelerinden,
arkadaşlarından, fikirlerinden daha çok önemsiyorlar.
Hayatı "zap" layarak yaşıyorlar.Bilgisayarlarında olduğu gibi özel hayatlarında da "sörf" yapmayı, derine
dalmadan yüzeysel ilişkiler kurmayı, kök salmadan
dolaşmayı yeğliyorlar.
Bu "kök salamama" meselesi, Türkiye açısından
özellikle önemli.Geçenlerde bir arkadaşım "Farkında mısın ? "dedi, "hiçbirimiz dedemizin mezarının olduğu kentte oturmuyoruz artık" .Hrant Drink in televizyonda anlattığı öykü daha da dramatikti. Her gittiği yeri çiçeklerle bezeyen bir dostunun, son yerleştiği evinin bahçesini çırılçıplak bulunca nedenini sormuş.
Hrant şu yanıtı almış;
"Ne zaman bir ağac ektim de meyvesini yiyebildim ki...."
Öylesine köksüz, öylesine göçebe, öylesine gezgin bir
toplumuz ki hala Yerleşemedik gitti Dedelerimizin
mezarlarının olduğu yerleri terk ettikten sonra, ilkin evimizi, derken işimizi, aşımızı ve nihayet bütün yaşamımızı değiştirdik.
Bütün bunlar yarım asır içinde olup bitti ve hepimizde
öyle bir travma yarattı ki, hala altından kalkamıyoruz.
Can Dündar
|
