VASİYET

Ölmek üzere olan yaşlı bir baba, yatağının başına üç oğlunu çağırarak onlara vasiyette bulunur:
- Oğullarım, ben ölünce, birbirinize düşmemeniz için, size sahibi olduğum 17 deveyi paylaştırmak istiyorum. Miras olarak develerin yarısını büyük oğluma, üçte birini ortancaya, dokuzda birini ise küçük oğluma bırakıyorum.

Babalarının ölümünden sonra, mirası babalarının vasiyeti uyarınca paylaşmak üzere kardeşler bir araya gelirler. Fakat bir türlü işin içinden çıkamazlar. Mirası babalarının istediği gibi pay edemezler. Çünkü 17 sayısı ne ikiye, ne üçe, ne de dokuza bölünebilir.
- Bu işin üstesinden ancak köyün tecrübe ehli, yaşlı bilgesi gelir, diye düşünüp ona giderek danışırlar.

Bilge kişi;
- Benim bir devem var, onu da alıp yeniden hesap yapın, der. Bu cömertliğe çok şaşıran oğullar, 18 deveyi pay etmeye girişirler. Önce ikiye bölerler, büyük oğul 9 develik payını alır. Sonra üçe bölerler, çıkan 6 deveyi de ortanca oğul alır. Daha sonra dokuza böldüklerinde 2 deveyi de küçük oğul alır. Ama, bütün develeri paylaştıktan sonra ortada fazladan bir deve kalır yine ...

Oğullar bu duruma da bir çözüm getirmesi için yeniden yaşlı bilgeye başvururlar. Bilge kişi güler ve :
- İyi öyleyse, der. Sorununuz çözümlendiğine göre ben de devemi geri alabilirim artık.

Bilge kişi bu hikâyede tıpkı “bilgi” gibi katalizör olarak olaya girer, çözümü sağladıktan sonra olaydan çıkar. Sorunu çözmede insanlara yardımcı olur, ama kendinden de bir şey eksilmez.
__________________

bizlerde birbirimize karşı; iyilik ve yardımseverlik duyguları,komuşuluk hakları ve kul hakkını gözeterek davranalım.
diyorsun yani...

güzel bi paylaşım
 
hep böyle olmayı dileriz

aslında ne kadar kolay değil mi?

dün akşam evden çıktım arabayla, 2 saat kadar dolaştım, ermeneği izleyebileceğim bi yere çıktım..

dalmışım bi an..
yanımdaki arkadaşım ne düşünüyorsun dedi,

dedim ki, aslında ne kadar küçük, ama ne kadar büyük bir yer...
burda geceleri sokaklarda neler oluyor...
geçelim bunu dedim, yanında park ettiğimiz binaya baktım şöyle...

alt kattaki adama sorsan, yukardaki nasıl biri desen, birtek iyi laf çıkmıyor ağzından, aynı şeyi yukardakine sorsan o da aynı terane...

seyrandakine sorsan meydandakini, kötü diyor, meydandaki seyrandakini yerden yere vuruyor.....

Bu nasıl adalet dedim, kimse kimsenin ne olduğunu istiyor, ne de öldüğünü,
vurmuyor ama süründürüyor insan insanı....

Allah yardımcımız olsun,
Ondan başka sığınacak kimsemiz yok...

insanoğluyuz işte..
ne başkalarının yükselmesini isteriz
nede yükselmek için gayret gösteririz..

sağol alperen...