Herkes bir telaş metronun gelmesini beklemekte,  bense görevlilerden daha görev aşkıyla sarı çizgiyi geçenleri ikaz etmekteyim. Neyse ki geldi ve biz bindik. Bitti sanmıştım bu günlük bu akşamlık bitti,  bu kadar yeter derken... yooo olamaz karşıdaki beyin omzundaki ip. Nerden çıktı şimdi bu? Akşamın bu saatinde büyük olasılıkla işten evine dönen yirmili yaşlarının sonlarındaki bu beyin omzunda bu siyah ipin ne i-ş-i   v-a- r? Mümkün değil. Onu oradan almamam mümkün değil! İşte bakın sağ elim usulca yerinden kalkıp, sağ omuzdaki ipi aldı,  tabi ki bu arada söz konusu omuzun sahibi beyle göz göze geldik... Bu kez ben omuzlarımı hafifçe kaldırıp –yapabileceğim başka bir şey yoktu- diyen ifadeyle karşılık verince dayanamayıp gülüştük.

Çoğu  zaman çözümler bu kadar basit olmuyor, ne yazık ki...

En zoru da o çaresizlik anlarında kendimle verdiğim savaşlardır...

Kendime yalnız olmadığımı hatırlatırım. İşin güzel tarafı ben dahil bu hastalıktan muzdarip olanlar kendilerinin farkındalar. Hatta fazlasıyla kendilerinin, olan biten her şeyin farkındalar. Bundan dolayı daha duyarlılar.

Bu hastalığın en çarpıcı örneklerinden biri Shakespeare’in Macbeth adlı eserinde can bulur. Şöyle ki; Lady Macbeth’in etkisiyle kocası Macbeth, Kral Duncan’ı öldürür ve Lady Macbeth’de bir el yıkama hastalığı başlar. Öyle ki ‘Arabistan’ ın tüm parfümleri getirilse bu elin kirleri temizlenemez der’ ve ellerini yıkamaya devam eder.

Ellerini yıkadıkça  arınacağını zanneder Lady Macbeth, bense çivisi eğri dünyayı düzeltmeye çalışırım kendimce...

Tedavi şekli spesifik olsa da, asıl neden beyindeki serotonin seviyesinin düşmesi olduğundan bunun yükseltilmesi gerekiyor. Seretonin de mutluluk hormonu olarak nitelendirildiğine göre burdan şu çıkıyor;

Lady Macbeth ve Lady Suzan’nın acilen mutlu hissetmelerini sağlayacak sürprizler bekleniyor ama ne yazık ki; bugünlerde tüm sürprizler kötü bir son buluyor.

En zoru da o çaresizlik anlarında kendimle verdiğim savaşlardır...
 
 
yaneee..