ramsey1127845
|
Güzelliğin sonu çirkinliktir. Gençliğin kaderi solmaktır. Hayat ağır
ağır "çürümekten" başka bir şey değildir; her gün ölüyoruz.
Peki ne yapıyoruz?
Sürekli erteliyoruz.
Anne babamıza onları ne kadar çok sevdiğimizi söylemiyoruz, sıkıca
sarılmıyoruz.
İş, para, kariyer diye gözümüz dönmüş, sevgilimizi haftada bir gün zor
görüyoruz.
Eşimizle çıkacağımız tatili 28. kere planlıyoruz, 29.da
gitmeyeceğimizi biliyoruz.
Bebek istiyoruz ama "kendimize layık" eş bulamıyoruz. Bulduklarımızı kısa
süre sonra diğerlerinin yanına "rafa kaldırıyoruz". Reddedilmekten korkup,
"seni seviyorum" diyemiyoruz. Arkadaşlarımızla randevularımızı "öncelikli
ertelenebilecekler" listesine koyuyoruz.
Aldatıyoruz, aldatılıyoruz ve "başkasını bulamam" diye yalanlarla
yaşıyoruz.
İşsiz kalan arkadaşlarımızı arayıp, sormuyoruz. Karanlık kış günlerinin
ardından parıldayan güneşi, plaza camlarının arkasından izliyoruz.
Yağlı, kızarmış, kanserojen demeden, bilerek ve isteyerek "habire" yiyoruz.
Her pazartesi rejime başlayıp, salı sabahı bırakıyoruz. Sigara dumanını
oksijenden daha büyük bir zevk duyarak ama "bırakmalıyım" diyerek içimize
çekiyoruz.
Kahve, çay, çikolata tüketiminden vazgeçmeyip selülit kremlerine ve mide
haplarına servetimizi yatırıyoruz.
Spor salonlarının broşürlerini arşivleyip, "isten güçten, bir türlü"
gidemiyoruz."
Evimizi kitap doldurup hiçbirini okumuyoruz. Diş ağrısından ölüyoruz,
gözlerimiz doğru dürüst görmüyor, doktora gitmiyoruz.
Bizden sonrakiler için yalnızca "tıklayıp" bir ağaç dikmiyoruz.
İhtiyaç duyan bir çocuğu okutmuyoruz.
Nefret ettiğimiz isimize "para" için devam edip, seveceğimiz bir iş
arayışına girmiyoruz.
Ne yapıyoruz?
Her gün ölüyoruz.
Frederic Beigbeder
|
