bn-i Abbas (r.a) Hz.' inden naklen Muaz b, Cebel rivayet ediyor :
>
>Bir gn Resullullah (s.a) ile beraberdik. Ansardan birinin evinde
>toplanmtk.. Tam bir cemaat olmutuk. Sohbete dalmtk.
>
>Bu arada, dardan bir ses geldi :
>
>Ev sahibi..... ierdekiler... Eve girmem iin bana izin verir misiniz? Benim
>sizden bir dileim var.
>
>Bunun zerine , herkes Resullullah (s.a)efendimizin yzne bakmaya balad. Orda
>ve her zaman byk oydu... zin ondan kacakt.
>
>Resullullah (s.a) Efendimiz, duruma vakf oldu ve :
>
>  << Bu seslenen kimdir bilir misiniz?>>
>
>Buyurdu.... Biz hep birden yle dedik :
>
>  En iyi bilen ALLAH ve Resuludur.
>
>Bunun zerine Resullullah (s.a) Efendimiz :
>
>  << O, lain iblistir. eytandr Allah'n laneti onun zerine olsun....>>
>
>Buyurunca; hemen Hz. mer :
>
>  Ya Resullullah , bana izin veriniz onu ldreyim.
>
>Dedi.... Resullullah (s.a) Efendimiz bu izni vermedi; yle buyurdu:
>
>  << Dur ya mer , biliyomusun ki; ona belli bir vakte kadar mhlet
>verilmitir... ldrmeyi brak.>>
>
>Sonra yle buyurdu:
>
>>
>