Ege Bölgesi’nde, Manisa iline bağlı bir ilçe olan Selendi, kuzeydoğusunda Kütahya, güneydoğu ve güneyinde Uşak, güneybatısında Kula, batı ve kuzeyinde de demirci ilçeleri ile çevrilidir. Manisa’nın en doğu kesiminde yer alan Selendi, Gördes-Uşak platosunun engebeli düzlüklerinde kurulmuştur. İlçe kuzeyde Demirci Dağları batısında Divrik Dağı ve Güneyde Kınık Tepeleri ile çevrilidir.

İlçe toprakları genellikle dağlık ve dalgalı kısmen de ovalıktır.
    İlçe topraklarını Eynes ve Selenge Çayları suladıktan sonra bu sular Gediz Irmağı’na katılırlar. Deniz seviyesinden 525 m. yüksekliktedir. İl merkezinden 167 km. uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 850 km2 olup, toplam nüfusu 27.017’dir.

   İlçede Ege Bölgesi’nin karakteristik ılıman iklimi hüküm sürmektedir. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılıman ve yağışlıdır.

   İlçenin ekonomisi tarım, hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen başlıca tarımsal ürünler; arpa, buğday, haşhaş, tütün, baklagillerdir. Az miktarda da mısır, üzüm, susam, kiraz ve zeytin yetiştirilir. Son yıllarda yayla bağcılığı, kiraz bahçesi tesisi, antepfıstığı ve zeytincilik alanında önemli gelişmeler sağlanmıştır. Ayrıca meyve ve sebzecilik de yapılmaktadır. Hayvancılıkta ise büyük ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılmakta olup, sığır, koyun ve keçi yetiştirilmektedir. Rahmanlar köyü civarında Demir, çinko, kurşun madeninden oluşan geniş maden yatakları vardır.

   İlçenin dokumacılık ve el sanatlarının tarihi bir özelliği vardır.Selendi yerleşim yeri olarak Lidya,Bizans,Selçuklu,Osmanlı ve Cumhuriyet dönemine ait özellikleri ve yerleşik olarak kalmış el sanatlarını bulmak mümkündür.Babadan oğula saklanarak günümüze kadar gelen 400-500 yıllık eserlerin muhafaza edildiği ve korunduğu bilinmektedir.Bu yüzden Selendi’nin dokumacılık ve el sanatlarında hala yaşayan bir yapısı vardır.Birçok yerde fabrikaların kurulmasıyla bu yok olmuştur.Ama Selendi de fabrika olmadığı için az da olsa hala el dokumaları halı,kilim,çul,torba,kuşak,namazla,heybe,terki bağı dokumacılığı çeyiz için köylerde dokunmaktadır.İlçe de halk genellikle kökü Kızılkeçili,Karakeçili,Gacar aşiretlerine dayalı olduğundan bu Yörüklerin gelenekleri olan halı ve kilimlerin dokumacılığı yapılır.Yörüklerdendi yaşantılarını ve geleneklerini halı kilim desenleri üzerine nakşetmişlerdir.Kertme,Karagöz,Sarı,Sinekli kilim adlarıyla değişik armonide kilim desenleri dokunur.Dokumaların ham maddelerini tamamen halk kendisi üretir ve yapar.Yün ve kıl hayvanlardan alındıktan sonra temizlik işlemine tabi tutulur,iplik haline kirmanla getirilir her dokumanın kendine has ipliği kadınlar tarafından eğirilir.Daha sonra boyanır kök boya denilen boyalarla yapılan dokumalar daha kaliteli ve kalıcı olmaktadır.