... Demek siz de çağdaş kadına, o zavallı,histerik,uykuda gezerken rüyada gördüğü ideal erkeğin peşinde koşan, ama en iyi erkeği bile anlamayan ve kramplara tutulmuş ağlayarak hergün Hıristiyanlık görevlerini zedeleyen, aldatılan ve aldatan, hep arayan ve seçen ve reddeden, hiç mutlu olmayan ve hiçbir zaman mutlu edemeyen ve Helena ve Aspasya gibi sevmek ve yaşmak istiyorum itirafında bulunmak yerine, kâderi şikayet eden kadıncıklara hayransınız. Doğa; kadın ve erkek arasındaki ilişkide süre tanımaz.

-Hanımefendi...

Bırakın bitireyim.Kadını bir hazine gibi görmek isteyen sadece erkeğin egoizmidir.Değişken insan varlığının en değişken öğesine, aşka; kutsal merasimler, yeminler ve antlaşmalarla süre getirme çabalarının hepsi hüsranla sonuçlanmıştır.Hıristiyan dünyamızın çürümeye başladığını yalanlayabilir misiniz?

-Ama...

Ama, toplumun kurumlarına hiddetlenen bir birey dışlanmakta, dağlanmakta ve recmedilmektedir diyeceksiniz.Peki o zaman.Ben buna cesaret ediyorum, esaslarım hayli kâfirce ve varlığımı yaşamak istiyorum.İki yüzlü saygınızdan feragat ediyorum, mutlu olmayı yeğliyorum.Hıristiyan evlilik kurumunun mucitleri, bununla birlikte ölümsüzlüğü de keşfetmekle iyi yapmışlar.Fakat ben ilelebet yaşamayı düşünmüyorum ve Wanda von Dunajew olarak son nefesimi verdiğimde, saf ruhumun meleklerin korosunda şarkı söylemesinden veya tozlarımın yeni bir varlığa dönüşmesinden ne kârım olacak? Böyle olduğum gibi yaşamaya devam etmedikten sonra, niye hürmet edip mahrumiyeti seçeyim? Sevmediğim bir erkeğe, sadece onu önceden sevdiğim için ait olmak niye? Hayır, hiçbir şeyden feragat etmem, her hoşuma gideni severim ve beni seven herkesi mutlu ederim.Bu çirkin mi? Hayır, bu, hazlarımı tahrik eden ıstıraplardan gaddarca hoşlanmaktan ve hasretimden sararıp soluyan kollara iffetli bir şekilde sırtımı dönmekten daha güzel…