azaltmış durumda. Dolayısıyla köylünün bu geliri de elinden alınmış. Köyde ağaçlık eskiye rağmen biraz daha azalmış durumda. Çevrede bolca çalı, meşe ağaçları vardır. Köyde meyvecilik kendilerine yetecek kadar elma, armut, vişne, badem, dut-, kayısı, üzüm türünde yapılmaktadır.






Köyün nüfusu 1955 yılında 223 kişi.1990 yılında ise 396 kişidir. Bu tarihten sonra bazı mezra ve mahallelerin ayrılmasıyla 2000 yılı nüfus sayımında 268’e düşmüştür. Bu tarihe kadar istikrarlı bir nüfus artışı köyde göze çarpmaktadır.1970 yılındaki Nüfus sayımında köyün nüfusu 343 ve hane sayısı ise 60 1990 yılında bu sayı 69’a çıkmıştır. Bu artış esasen beklenen bir artış değildir. Köyde azda olsa ekonomik ve sosyal sebeplerden dolayı göç olayı olmuştur. Köyden göçenlerin önemli bir kısmı Demirci’ye ve diğerleri de Manisa ve ilçeleriyle civar illere gitmişlerdir. Köyde soyadına göre:


Köyün yolu asfalttır. ilçeye,  mevcut köylüye ait özel vasıtalarla gidilip gelinmektedir. İlçenin pazarı olan Perşembe günü köyden vasıtalar gider gelir. Diğer günlerde de özel gidiş gelişler olur.


Köy gelirini tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır. Bilhassa koyun , keçi bu köyde ağırlıklı olarak yetiştirilir. Köyde tütün ekimi de yapılır. Köyde tarım modern tarım araçları olan traktör ve benzeri araçlarla yapılmaktadır. Köyde yeterince bu işi yapacak traktör vardır. Ayrıca köyde otomobil, motosiklet. kamyonet türü araçlar da mevcuttur. Bunlarda köyün ekonomisine olumlu katkılar yapmaktadır. Köyde hayvancılık biraz daha modern usullerle yapılmaya başlanmıştır. Köyde hayvan ıslah çalışmaları da vardır. İnek besiciliği bunun en güzel örneğidir. Mandofon ve hoşteyn cinsi inek besiciliği yapılmaya başlanmıştır. Bu durum üretimi olumlu yönde etkilemekte ve gelir seviyesini yükseltmektedir. Kümes hayvancılığı da bu köyde yapılmaktadır. Orman ürünlerinden yakacak olarak faydalandıkları gibi bu köy civarında Meşe ve pırnar ağaçları ağılıklı bitki örtüsünü teşkil etmektedir. Bu durun da köy için ayrıca bir zenginlik kaynağıdır.


Köyde geleneksel yörük düğünleri yapılmaktadır. Kış geceleri yüzük oyunu ve kış sohbetleri geceleri yapılır. Kışın ayrıca tavşan ve keklik avcılığı yapılır. Köyde önceleri daha belirgin olarak yapılan halı, kilim, torba, -namazla, kuşak gibi el sanatları son zamanlarda fabrikasyonlarının üretilmeye başlanmasıyla oldukça az yapılmaktadır. Kadınlar kış gecelerinde gelinlik kızlarına çorap örme oya ve tığ işleri ile çeyizlik hazırlayarak boş vakitlerini değerlendirirler.İşler köyde imece usulü ile yapılmaya devam etmektedir. Yardımlaşma Anadolu’nun genelinde olduğu gibi bu köyde de hat safhadadır. Değişik usulü imece çalışması ile işlerini beraberce yaparlar. Köyün iklimi diğer köylere göre biraz sert geçmektedir. Bunun sebebi ise köyün kuzey poyraz rüzgarlarına açık olmasındandır.


Köyde: Akıncı, Aktaş, Akyol, Alkan, Başaran, Çalık, Çayır, Çelik, Çetin, Çetintaş, Çiçek, Demir, Ergül, Fener, Gülmez, Gülseren, günel, Gündüz, Kacar, Kahraman, Karo, Karabaşoğlu, Karacan, Karakaş, Kaya, Kayabaş, Kocabunar, Mutlu, Ovalı, Ünal, Sarı, Seyis, Sönmez, Tokbaş, Yanar, Yıldırım, Yılmaz Soyadlarında aileler yaşamaktadır.Köyde bilinen bu güne kadar muhtarlık yapmış ve bu köye hizmet etmiş muhtarları ve görev yaptıkları tarihler de şöyledir:


Emin Çetin taş :07.11.1954
Ali Gülmez :18.04.1999
Ali Alkan :17.11.1963
Ali Alkan :02.06.1968
Osman Sönmez :11.12.1973
Ali Alkan :25.03.1984
Ahmet Sönmez :26.03.1989
Sabri Çetintaş :27.03.1994
Sabri Çetintaş :18.04.1997
Ali Gülmez :18.04.1999