SU
 
SU,kendine sırdaş arıyordu.
Önce buluta verdi sırrını.
Ağır geldi sır buluta.
Sağanak sağanak döktü suyun tüm sırlarını.
Sonra göle gitti su.
Ona anlattı derdini.
Bu arada bulut suyun sırrını yağmur yapıp,
dolu yapıp, kar yapıp savurduğu için ,
zaman zaman taşıyordu göl ve suyun sırrı
iyice açığa çıkıyordu..
 
Sonra nehre verdi su sırrını.
Nehir aldı suyun sırrını çekti gitti.
Dereye verdi.
Dere biraz daha yavaş olsada nehirden ,
o da götürdü suyun sırrını bir başka bilinmeze..
Çağlayanlar, şelaleler,akarsular..
Hepsi kayboluyordu bir anda.
 
Sonra bir gün su takip etti dereyi.
Dere okyanusa kavuşunca farketti su,
bütün sırlarının akarsularla,
çağlayanlarla,ırmaklarla...
okyanusa taşındığını.
Karar verdi su.
Sırrını okyanusa verecekti.
Öyle de yaptı zaten.
Tüm sırlarını okyanusa verdi.
Artık suyun sırrını okyanustan başkası bilmiyordu.
Ne taştı okyanus,
ne bir başkasına taşıdı suyun sırrını,
ne de kurudu....
Geçen karşılaştık suyla.
Bir bardaktaydı.
Suskundu.
Çok uğraştım konuşturamadım.
Ben, tam giderken '' Dur !'' dedi su.
Durdum!
 
Okyanus yürekli dostlar bulmadan sakın konuşma! Taşıyamazlar
kaldıramazlar senin yükünü,canını yakarlar,utandırırlar....''
 
dedi.*

Mükemmel...Şu aralar okuduğum en iyi yazıydı doğrusu.Teşekkürler paylaşım için....

Beyendiğim yazıları sizlerle paylaşmaktan mutlu oluyorum.
Bende sizin güzel paylaşımlarınız için teşekkür ederim..

ellerinize sağlık

güzel ve anlamlı bir yazı teşekkürler....

teşekkurler.guzel bır yazı.

paylaşimin için teşekkürler....böyle  anlamlı yazıların devamını bekliyoruz....(dost,en iyi  sır saklayandır...)