Genç bir Yönetici, yeni Jaguarı içinde kurulmuş,
 biraz da hızlıca, bir mahalleden geçiyordu.
 Park etmiş arabaların
 arasından yola fırlayan bir çocuk olabilir düşüncesiyle dikkatini daha çok yol kenarına
 vermişti. Bir şeyin yola fırladığını görünce hemen fren yaptı
 ama aracı durana kadar gecen mesafede yola çocuk fırlamadı.
 Bunun yerine, yepyeni arabasının yan kapısına
 büyükçe bir tas çarptı.
 Adam hızlıca frene yüklendi ve taşın fırlatıldığı
 boşluğa doğru geri geri gitti.
 Sinirlenmiş olan genç adam arabasından fırladı
 ve taşı atan çocuğu kaptığı
 gibi yakında park etmiş olan bir arabanın
 gövdesine sıkıştırdı. Bunu
 yaparken de bağırıyordu:
 Sen ne yaptığını sanıyorsun serseri? Bu yaptığın
 ne demek oluyor? O
 gördüğün yepyeni ve pahalı bir araba ve attığın o tasın
 mahvettiği yeri düzelttirmek
 için kaportacıya bir suru para ödemek zorunda
 kalacağım. Neden yaptın bunu???'
 Küçük çocuk üzgün ve suçlu bir tavır içindeydi.
 'Lütfen, amca, lütfen kızmayın.  Ben çok üzgünüm ama başka ne
 yapabilirdim, bilemedim.
 taşı attım çünkü işaret etmeme rağmen diğer arabalar
 durmadı. çocuk gözlerinden
 süzülen yasları elinin tersiyle silerek park
 etmiş bir aracın arkasına
 işaret etti.  'Abim orada. Yokuştan aşağı
 yuvarlandı ve tekerlekli
 sandalyesinden düştü ve ben onu kaldıramıyorum.'
 Çocuğun simdi hıçkırıklardan omuzları sarsılıyordu ve şaşkın
 adama sordu ' onu kaldırıp tekerlekli sandalyesine oturtmama yardim edebilirimsiniz?  
 Sanırım abim yaralandı ve benim için çok ağır.
 Ne diyeceğini bilemez halde, genç yönetici
 boğazındaki düğümden
 yutkunarak kurtulmaya çalıştı. Yerde yatan sakat çocuğu
 kaldırıp tekerlekli sandalyesine oturttu, cebinden temiz ve ütülü mendilini
 çıkartıp, çeşitli yerlerinde oluşmuş ve kanayan yara ve sıyrıkları
 dikkatlice silmeye çalıştı. Bir şeyler söyleyemeyecek kadar
 duygulanmış olan genç adam,
 abisinin tekerlekli sandalyesini iterek yavaş
 yavaş uzaklaşan çocuğun ardından bakakaldı.
 Jaguar marka arabasına geri dönüşü yavaş yavaş
 oldu ve yol ona çok uzun
 geldi.  arabanın yan kapısında tasın bıraktığı iz
 çok derin ve net görülür
 şekildeydi ama adam orayı hiçbir zaman tamir
 ettirmedi.  Oradaki izi, su
 mesajı hiç unutmamak için sakladı:
 
 hiçbir zaman yasamın içinden, seni durdurmak ve
 dikkatini çekmek
 için
 birilerinin tas atmasına mecbur kalacağı kadar
 hızlı geçme. Allah

 ruhumuza
 fısıldar ve kalbimizle konuşur. Bazen, onu
 dinlemek için vaktimiz
 olmuyorsa,
 bize tas fırlatmak zorunda kalır. Fısıltıyı
 dinle. veya taşı bekle.
 Secim senin
    ...
   
 Bir insani fark etmek için 1 dakika, Onun
 hakkında fikir
 üretebilmek için
 1 saat, Ondan hoşlanabilmek için 1 gün Onu
 sevebilmek için 1 hafta
 Ama
 Unutabilmek için bir omur yetmezmiş.....

Aslanalp bu güzel paylaşımın için teşekkür ederim.Çıkarken gördüklerine selam verki inerken yüzün plsun.Saygı ve sevgiler sizinle olsun.

aslanalp bu anlamlı yazı için tesekkürler..
yasar arıkanın yazdıgı cümlede cık hos..tesekkürler arkadaslar..

hakikaten ardarda 2 güzel ve anlam dolu mesaj...
 
teşekkürler...

hakikaten düşünelerek ve ibret alınarak okunulması gereken bir hikaye...

ben teşekkür ederim. yazıyı bir cümleyle özetlemişsin.

Çok etkileniyorum böyle sözlerden yaa
unutmiyim, günlük hayatta uyguluyim diye de tedirgin oluyorum bide
harikaydı, teşekkürler

gerçekten mükemmel bir yaz...
tşk.ler