|
umutzi
|
Bugün Mail Postama düştü bu yazı ve sizinle paylaşmak istedim.Benim yaştakiler çok daha iyi anlayacak bu yazıyı 
30 lu 40 lı yaşta olanlara
En de tura bir iki üç.....
Şimdilerde şairin tabiri ile yolun yarısına gelmiş olan nesil, çocukluğunu
ya da ilk ergenlik yıllarını 1982, yani Özal öncesi yaşamış kişiler.
30 ile 40 yaşları arasındaki Türk insanı üzerinde, yaşadıkları dönemin çok
büyük etkisi olmuştur. Onca olumsuzluğa, onca yokluğa rağmen o yıllara
karşı müthiş bir özlem taşır içinde. Özlem, çocukluk ya da gençliğe midir
yoksa o yılların masumiyeti ve saflığına mıdır bilinmez.
Yıl ya 78 ya da 79. Erkek kardeşim bir- iki yaşında, ben ilkokuldayım.
Evimizin karşısındaki müstakil evde üniversiteli gençler
yaşıyordu ve ev arada sırada silahlı kişiler tarafından basılıyordu. Biz,
kaza kurşununa hedef olmamak için ailecek yerde yatıyorduk. Polis evlerde
olur olmaz aramalar yapıyor diye, babam kütüphanemizdeki tüm sol içerikli
yayınları divandaki iki yatağın arasına saklıyordu. Yolda yürürken bile
birileri sizi durdurup kimlik soruyordu. Her hafta sonu, evimizin duvarına
yazılan yazıları boyuyorduk.
Okuduğum ilkokulun kantininde simit ve Çamlıca gazozu dışında
bir şey yoktu, zaten o zamanlar çocuğa haftalık vermek diye bir şey de
yoktu. Gene de bakkala gidişlerimde kalan para üstlerini haftalarca
biriktirip, tüpte şokella alıyordum. Onca zaman para biriktirilerek alınan
ve bitmesin diye gıdım gıdım yenen o tüpte şokellanın tadını hala hiçbir
şeyde bulamıyorum.
Ben şanslıydım, babam denizciydi. Seyir dönüşleri bana envai
çeşit oyuncak getiriyordu Avrupa'dan. Ama o zamanın çocukları bile bir
tuhaftı, ben mahalledekilerle paylaşmayınca o oyuncaktan da zevk
almıyordum. Hala gazoz kapaklarını taşla düzeltip, bugünün TASO'larına
benzeyen şeyler yapıyordum. Dokuztaş, misket, kukalı saklambaç, hele o "en
de tura bir iki üç güzellik", unutulur gibi değildi.
İnşaatlardan sökülen paslı çivilerle oynanan toprağa çivi
saplamaca gibi tamamen yokluğun tetiklediği yaratıcılık örnekleri. Sokaklar
bizim, dert yok, tasa yok, oyuncak yoktu, olsa da devir hesap devri alacak
para yoktu ve eğlence yaratıcılığımıza kalmıştı. Yaz günleri, sabahtan
akşama kadar sokaktaydık. "Sokağa Çıkmak"diye bir deyim vardı.
Hayat o kadar güzeldi ki, ilk aşkıma dört yaşında vurulmuştum.
Net hatırladığım bir sahne var: Adi Yalın. Babası ona iki tekerlekli
bisiklet almış ve bana "Yarın seni de bindireceğim" diye söz vermişti.
Bindim mi? Hatırlamıyorum, sonra taşındılar mahallemizden. İkinci aşkım,
alt katımızda oturuyordu. Bir gün incir toplayacağız diye, Çengelköy
sırtlarında kaybolmuştuk birlikte.
Diyarbakırlı Kürt bir Karpuzcumuz vardı. Salı Cuma karpuz,
kavun getirirdi kamyonla. "Kavun ye bal ye" diye bağırırdı. Hakikaten de o
kavun bal gibiydi. Hele o zamanın çilekleri, bir reçel kaynadı mı, değil
apartman mahalleyi sarardı o nefis çilek kokusu. Reçel yapılacak çilek
neredeyse bir gün boyunca beş altı kez suyu değiştirilerek kovalarda
bekletilirdi toprağı çıksın diye. Üstelik suya da rengi geçmezdi. Şimdi
çilekler toprakta yetişiyor ama toprağa değmeden büyüyor. Belki de o yüzden
ne tadı var ne de kokusu.
Siyah beyaz ve tek kanallı televizyon, küçücük parmaklarımızın
arasında kaybolana dek bıçakla yontulan kalemler -ki kalemtıraş kullanmak
israftı, sınıflardaki çöp kovası onu kalem açma kuyruklarını unutan var mı?
Plastik ilkel beslenme çantaları ve okula götürülmesi yasak
olan muz. Hele iç içe gecen halkalardan oluşan ve her zaman akıtan o
plastik bardaklar, kâbusumdu benim. Uçlu kalem geldiğinde memlekete, uzay
mekiği gibi bakmıştık ve onun ucu da uzay mekiği fırlatma rampası gibi
kavrardı kapkalın kalem uçlarını.
Bunların her biri güzel birer anı, 30 lu yıllarını sürenler
için. 40 lı yıllarını sürenler için o dönem, terörle özdeş. Zira çoğu
Üniversiteyi ya zar zor bitirdi, ya da ayrılmak zorunda kaldı. 50 üzeri
için ise hatırlanmak bile istenmeyen günler. Çünkü onlar çocuk okutmak ve
yaşam mücadelesi vermek zorundaydı, onca yokluğa, parasızlığa ve kardeş
kavgasına rağmen. Sadece çocuklar o yılların tadını çıkardı, sadece
çocuklar mutlu ve umarsızdı ve sadece çocuklarda hatırlanası güzellikler
bıraktı.
O dönemin çocukları, şimdi çocuk yetiştiriyor. Sahip
olamadıkları oyuncaklarla dolu çocuklarının odaları. Yedikleri dayakların
inadına seslerini bile yükseltmiyorlar çocuklarına. Dizlerinden,
dirseklerinden yara kabuğu eksik olmayan o zamanın çocukları, çocuklarından
kan alınırken fenalaşıyorlar. Ancak hava karardığında ve babası işten
geldiğinde eve giren şimdinin ana babaları, çocuklarını kapı dışarı
çıkaramıyorlar, zaman zaman haklı sebeplerle. Annelerinin bir bakışı ile
mum kesilen, akşama babana söylerim tehditleri ile büyümüş o çocuklar,
bugün kendi çocuklarının psikolojisini bozar diye HAYIR bile diyemiyorlar.
O zamanın çocuklarının, şimdiki çocukları doyumsuz, çoğu
bilgisayar başında patates cipsi yediği için şişman, hepsi zehir gibi
akıllı ama onca imkâna rağmen okulu pek azı seviyor. Çelik çomağı, kukalı
saklambacı ve hatta uçurtma uçurtmayı bilmiyor. Onların uçurtmaları
marketlerde hazır yapılmış olarak satılıyor ve babayla bir Pazar günü
saatlerce uğraşarak uçurtma yapmanın zevkini ve yeşil tepelerde uçurtma
uçurmanın tadını bilmiyorlar.
Okulun açılacağı haftanın öncesinde önceleri zevkle başlayan
ama sonra işkence halini alan, defter kaplamanın ne demek olduğundan
habersizler, defterlerin kaplanmaya ihtiyacı yok çünkü. Kâğıt onlar için
buruşturulup atılabilecek bir şey, defterden kâğıt koparmanın nasıl olup da
YASAK olabileceğini akılları almıyor.
Hiç dut silkelemediler, bembeyaz çarşaflara ve hiç incir
ağacının ince dalına basıp yuvarlanmadılar komşunun bahçesine.
Mutlular mı?
Umarım öyleler.
Peki, çocukluklarını bizler gibi, özlemle anacaklar mı?
Umarım...
ALI EKMEN
|
