|
cankurtaran
|
Evet, nasıl öleceğinizi öğrenmek istiyorsanız bu yazıyı okuyun lütfen. Sonra da şöyle birkaç saniyelik olsun düşünün. Bakınız, bizi ikaz eden Peygamberimiz (sas) Hazretleri ne buyuruyor, neye dikkatimizi çekiyor!
– Yaşadığınız gibi ölürsünüz, öldüğünüz gibi de huzur–u ilâhide muamele görürsünüz!
Demek ki yaşayışımız imani, İslâmî mevzularla dopdolu olmalı, benliğimizdeki iman merkezlerine inançlarımız bütünüyle yerleşmeli, asrın fitneleriyle sökülmez hale gelmelidir.
Böyle köklü ve sökülmez iman ise, İslâmî mevzularla çok meşgul olup zihinde ona ciddi yer ayırmakla mümkün olur. Başka bir ifadeyle insan, inançlarına kafasında ne kadar yer verir, gönlünde ne ölçüde besleyip büyütürse ölürken de o nispette onunla meşgul olur, şuuraltında yerleşmiş olan o meşguliyetinin tekrarıyla son nefesini verir. Yani hayatında neyi fikretmişse son anda da onu zikreder.
Bir çarpıcı misal:
Ak sakallı ihtiyar, son günlerinde yatağında baygın yatmaktaydı. Doktorlar:
– Bize düşeni yaptık, gerisi Allah’a kalmış, diyorlardı.
Baygın halde yattığı yatağından ansızın doğruldu. Heyecan ve telâşlı bir hâli vardı. Yumuk gözleriyle, belki de irâde dışı hareketler yapacaktı, öyle de oldu.
Nefes nefese feryat ediyordu:
– Oğlum Arif! Çabuk ibriği getir, abdest alacağım, baksana ezan okunuyor, cemaate yetişmeliyim... Bir–iki saniye sonra sanki oğlu ibriği getirmiş, yumuk göz, zor aldığı nefesle hayâlen elini kolunu yıkamaya başlamıştı. Bu sırada abdestini almış, hattâ camiye girip safa da geçmiş, işte imamla birlikte ilk tekbirini de alıyordu:
– Allahü ekber!
Ne var ki, şuuraltına yerleşmiş bu abdest alma, sonra da namaza başlama tekbiri, son cümlesi olmuş, böylece ömrünü “Allahü ekber” cümlesiyle tamamlamış, yatağına yığılmıştı!
İşte bu hâl, dervişin fikri ne ise, zikri de odur, gerçeğinin ifadesidir, ömür boyu namazla, cemaatle meşgul olan, dünyayı sadece eline alıp, gönlüne koymayan nur yüzlü zât nasıl yaşamışsa öyle ölmüştü.Demek ki, ömür boyu zihnimizde beslediğimiz meşguliyetimiz, ölüm anında tekrarı netice veriyor, neyle yaşamışsak, onunla ölmemiz söz konusu oluyor.
Şimdi tabloyu değiştiriyor, ikinci adama geçiyoruz.
O da, seksen yaşına yakın bir ömür sürmüştü bu âlemde. Ama bir tek hedefi vardı onun: Para kazanmak, zengin olmak.
Para kazanmak aslında iyi bir şeydir, ama parayı cebe; imanı, İslâm’ı da gönüle koymak şartıyla. O, böyle yapmadı, imanı, İslâm’ı koyacağı gönlüne parayı koydu, benliğindeki iman merkezlerine hep kazanç hırsını yerleştirdi.
Birçok işlerle meşgul olmuş, son senelerde de inşaatçılığa dökmüştü işi. Çok para olduğu söylendiği için o sahaya kaymıştı. Kaydığı sahada o kadar fani oluyordu ki gece–gündüz hayalinde besliyordu onu. Nitekim uykusunda bile “kum getir, çakıl getir” diye tekrar ediyordu. Ölüm döşeğinde de aynı şeyi tekrarlamaya başladı:
– Kum getir, çakıl getir, kum getir, çakıl getir!
Bir tanıdığı yanına gelince onun hâlini anladı. Kulağına eğilerek fısıldadı:
– Müteahhit bey, iş bitti, inşaat paydos!
Ve bundan sonradır ki, son nefesini verdi. Ama nasıl?
– Kum getir, çakıl getir, kum getir, çakıl getir!.. diyerek.
Evet “Dervişin fikri ne ise, zikri de odur.” Bu yüzdendir ki Resûlüllah Efendimiz (sas):
– Nasıl yaşıyorsanız öyle öleceksiniz, nasıl ölüyorsanız öyle muamele göreceksiniz, buyurmuştur, işte bu iki insan bunun örneğidir.Aslında merak edilecek konu bu anlattığım değildir. Anlatacağımdır. Anlatacağım şey de kendi akıbetimiz, kendi neticemizdir:
– Acaba biz nasıl bir sonuca varacağız, son nefeste neyi tekrarlayacağız? Meşguliyetimiz bize neyi ezberletmekte, neleri tekrarlatmaktadır?[/COLOR][/B]
|
