Mecazî muhabbet çocukları sokak sokak dolaşır, sevgiciklerinin dellâllığını yapar; rast geldiklerine dert yanar; mecnun gibi davranır ve sevdiklerini dillere düşürürler. Hak âşıkları gürültüsüz ve içtendirler; başlarını O'nun eşiğine kor, içlerini O'na döker ve yer yer kendilerinden geçerler; ama, kat'iyen sırlarını fâş etmezler. Ellerini-ayaklarını, gözlerini-kulaklarını, dillerini-dudaklarını O'nun emrine verir; kalbleriyle hep sıfât-ı sübhâniye matla'larında dolaşırlar. O'nun ziyâ-i vücudu karşısında âdeta erir ve bir muhabbet fânisi haline gelirler: Duydukça daha derinden O'nu, yanarlar cayır cayır; yandıkça "daha!" derler.. yudumlarlar kâse kâse aşk şarabını; kandıkça "daha!" derler. Neler duyar neler hissederler gönüllerinin tepelerinde; duydukça "daha!" derler.. doymazlar bir türlü sevgiye; sever-sevilirler, "daha!" derler. Onlar "daha" dedikçe Hazreti Mahbub da onlara perdeler aralar, basiretlerine görülmedik şeyler sunar ve ruhlarına ne sırlar ne sırlar duyurur. Artık onlar duyarlarsa her zaman O'nu duyarlar, severlerse hep O'nu severler, düşünürlerse O'nu düşünürler ve her şeyde O'nun cemalinden, tasavvurları aşkın cilveler temâşâ ederler. An olur bütün bütün kendi havl ve kuvvetlerinden uzaklaşarak iradelerini O'nun iradesine bağlar, temayülleriyle O'nun isteklerinde erir ve bu yüce payeyi de O'nu gönülden sevip sevdirmeyle, bilip bildirmeyle değerlendirirler. Sevgilerini O'na itaatle seslendirir, aşklarını O'na vefa ve sadakatle dillendirir ve kalblerinin kapılarını ağyar düşüncesine karşı sürgü sürgü üstüne öyle bir sürgülerler ki giremez artık başka hayal o beyt-i ma'mura. Onlar bütün benlikleriyle Hakk'a nâzırdırlar ve O'nu takdir ve tebcilleri de kendi idrak ufuklarını çok çok aşkındır. Bunun yanında, böyle bir vefaya Hakk'ın teveccüh buyuracağına da ümitleri tamdır. Öyle ki, Hak nezdindeki yerlerini kendi nezdlerinde Hakk'a tahsis ettikleri yerle irtibatlı görür ve O'nun karşısında her zaman dimdik durmaya çalışırlar.

Mecazî muhabbet çocukları sokak sokak dolaşır, sevgiciklerinin dellâllığını yapar; rast geldiklerine dert yanar; mecnun gibi davranır ve sevdiklerini dillere düşürürler. ne kadar doğru ifade edilmiş bu dünyadaki sevgi insanı rezil ediyor..
çünkü sevgiyi insana sevgi olarak... kısıtlamak onu ilahlaştırmak..insanı aslolan mana aleminden uzaklaştırıyor ama buna engel olamıyoruz...nefis o kadar içten içe insanları yiyor ki... ilahi sevgileri göremeyecek kadar kör olmuşuz kör.

allah razı olsun...

bizde ne kadar yeri var?
 
teşekkürler Varyans45...

Kardeş gerçekten güzel bir konu,bize verilen sevgi nimetini tamamen mecazi aşklara sarfettiğimizde de rabbim buna karşılık ayrılıklarla acılarla hemen cezasını veriyor.
En önemlisi tabiki sevmeyecekmi kalp denilebilir;ama biliçli olarak,bu dünyaya gelme amacını unutmayarak!Rabbim kendini hakkıyla sevenlerden etsin!

allah razı olsun kardeş ... bizim sevgi dediğimiz aslında nekadar farklıymış değil mi...

Evet bazı şeyleri gerçek zannediyoruz.Ama gerçek olanı ancak bazı hatalar yaptıktan sonra Rabbim bize hatılatıyor çoğu kez.
Bazıları hiç üstüne almıyor bile yaptığı hatayı hata olarak görmüyor belkide.
Rabbim yolundan ayırmasın!

...amin amin....

güzel bir konu...
tşk.ler paylaşıma

amim........