Hayatımdaki insanları çok fazla düşünüyorum.Bazı sabahlar karın ağrısıyla uyanıyorm; miğdem bulanıyor, zor bir sınava giriyormuşum gibi, acı çekiyorum.
Hayatımdan çıktıklarında da, eğer iyi olduklarına inanıyorsam, düşünmeye devam ediyorum onları.Bazen "ben demiştim sana yaaa" diyorum üzülerek, bazen de kendime kızıyorum "keşke ona şunu da söyleseydim" diye.
Hayatımda değiller, asla da olmayı hak edemeyecekler bir daha.Onlara vakit ayırmicam, onları dıinlemycem ama hep düşünücem..
Şimdi gitmek üzereyim, uzaklara...Başka insanlar var orda; caddeler başka, espriler başka, deniz başka, ağaç başka...İsimler başka ve ben yabancıyım orda. Ben sadece benim için orda, sadece ben bana yarım edebilir, ben beni doyurabilir, ben benim yaralarımı sarabilir, hasta olunca doktora da ben gitmeliyim, ilaçlarımı da ben almalıyım, çorbamı da ben yapmalıyım.Ben orda bir yabancıyım amma ve lakin hala düşünen bir yabancı...
Yanlış yapıyordunuz, hala yapıyorsunuz...Neden?.
Hani bana inat düzelecektiniz, hani bana inat her şeye yeniden başlanacaktı...Hala aynı... Aynı kabullenmişlik, aynı güçsüzlük...Ben gitmek üzereyim...
...giderken birileri daha değişebilseydi keşke...