Şimdiye dek gördüğüm
hiç bir şeyin önemi yok
şehre inip kaldırım seslerinde
ve bir beyinsizin kiralık sütyeninden içeri çamurlu ayakkabılarımla girip
şeytanın battaniyesini üstümüze çekip seviştiğimiz gerçeği gibi...

yani
piyanonun namusuna basıp gökyüzünü yakmalı mıyım bilmiyorum. Saat on altıda doğup on yedide ölmek, poker oynayıp köpekler gibi borçlanmak ve ölmek için yeterince sebepler biriktirmek istiyorum..

Bu şehrin yaşlı adamları vardı
dudaklarına pipo yapışmış
elinde gezdirdiği erkekliğiyle
meşgul tonlarında bronşit
ama keyifli!

satma diyorum
kendini..
anlamaz onlar
gözlerine doldurduğun yağmurları..


yani
boynuna doladığın ip seni öldürmez diyorum. Beynini bir celsede boşayıp, karnında kafanı taşıyan çocuğa sor! O bile bilir "bu şehrin, ağladığında toprağı neden öptüğünü"

artık
hiç bir şeyin önemi yok.
onun adresine ulaşamadığında
ve geri döndüğünde
üstüme ayırıp ayıbını
benim olmayı istediğinde bile!

Şimdiye dek gördüğüm
hiç bir şeyin önemi yok
 
evet yok

Sevgi Ateş Değil ki

Sevgiyle..
Hadi çıkarın maskeleri...

Bende tanık olayım...
‘’keşke’’siz ve ‘’maske’’siz
anların...günlerin...olsun..

Kuşu yükselten kanat,
İnsanı yükselten sevgi...
Değil mi..?

Gerçekler gizliden memnun olsun.
AMA KİMSE BİLMESİN...KİMSE DUYMASIN..
Dünya bilsin...

Sadece dünya ki ...
Kelimeler tartsın sevgiyi..
Yüreklerde..

Hiç uğraşma...
Gözyaşlarınla söndüremezsin...
Sevgi ateş değil...değil ki...

paylaşım için, teş

sen padısah degılmısın kardes.?
hakkı gercek adın mı?