Dudaklarımı Mühürledim
Kalbimi Gömdüm
Kavuşmayı Mahşere Sakladım

Yüreğimin haykırıslarıyla yazıyorum
Yazıyorumda nedense bir türlü anlatamıyorum
Yazdıklarım yetmiyor seni anlatmaya
Yada anlattıklarım bitirmiyor içimdekileri

Tutmuyor artık ellerim bir başka eli
Görmüyor gözlerim başka gözleri
Dilim söylemiyor senin isminin dışında
Kelimelerim çıkmıyor senden başkasına
Kalemim anlatmıyor senin dısında

Ama yetmiyor yetmiyor işte
Ne yazılan onca kelime
Ne söylenen onca sözcük
Nede kurulan bu kadar cümle

Yetmiyor yetmiyor işte
Sanki ne kadar uzun zamandı ki
Ne kadar sey yasandı ki
Niye anlatamıyorum neden tükeniyorum

Nedenlerim yok
Sorgularım yok
Cevaplarım yok
Sen Yoksun Hiç Bişey Yok

Hiç Bir Sorunun Cevabı Yok
Dudaklarımı Mühürledim
Kalbimi Gömdüm
Kavuşmaları Mahşere Sürdüm
Bekliyorum, Bekliyorummmm
Dokunma Bana Ben Bekliyorumm

SANA BİR GÜN
KAVUŞABİLMEK HAYALİYLE YASARKEN
EN DELİ SEVDA DENİZLERİNDE YELKENLERİ SUYA YENİLMİŞ
YAŞLI VE YORGUN BİR GEMİ GİBİ YIKILMAK ÜZEREYİM
AYRILIGIN TADINI MERAK ETMİYORUM ARTIK
ÇÜNKÜ BİLİYORUM
EVET ÖĞRENDİM
AYRILIK BİRAZ ACI VE TUZLU
ÖNCE YÜREĞİNİ PARÇALIYOR SONRA GÖZLERİNDEN AKIYOR YAVAŞÇA
ADINA BAZILARI AĞLAK DESEDE
SEVGİLİYİ GÖREMEYEN GÖZLERİN TUZLU İSYANINDAN BAŞKA BİRŞEY DEĞİL
TEK TESELLİSİ KAVUŞMAK HAYALİ
YORULDUM ARTIK
SENİ ÖZLEMEKTEN VE YOKLUĞUNA BAHANELER BULMAYA ÇALIŞMAKTAN
KENDİMİ KANDIRMAKLA VAKİT GEÇİRİYORUM BURALARDA
SANKİ SENİ HİÇ DÜŞÜNMÜYORMUŞUM GİBİ DAVRANIYORUM
SİGARA İÇERKEN YOLDA YÜRÜRKEN HERHANGİ BİRİSİYLE KONUŞURKEN
NEFES ALIRKEN
SANKİ HİÇ AKLIMDA DEĞİLMİŞSİN GİBİ DAVRANIYORUM
ARTIK HERSEYİ DENEYECEK KADAR
ÇARESİZ KALDIM BURALARDA
ölümü bile

cok güzeldi
gercekten buaralar okudugum en samimi siir
emegeine saglık ramazankara......

güzel şiir

güzel şiirler için teşekkurler.

tesekkürler mazhar basyigit ve emrah..... ilginiz için

Yalnızlık yorucudur, yalnızlık ağırdır. Yalnızlık insanı kendi kalbinin üstüne oturtur. Bir insanın kendisiyle yaşamasını öğrenmek çoğu zaman bir yabancıyla yaşamasını öğrenmesinden daha zordur. Yalnız insan, içindeki kendi kalabalıklarıyla baş başa kalır ve onlarla iyi geçinmekten gayrı çaresi yoktur. Evin dış kapısını hep anahtarla açmaktır yalnızlık, kahveyi hep kendin yapmak ve hep kendine ikram etmektir.

Yalnızlık varlığında sıkıcı olan, yokluğunda aranmasına rağmen pek de sevilmeyen bir duygudur. Varlı olanların kurtulmak, yoksun olanların sahip olmak istedikleri belalı bir arzudur yalnızlık.

İnsanın ruhunun ve geçmişinin dillendiği bir ortamdır yalnızlık; kendine gülmesi, kendine kızmasıdır; tanıksız yaşamaktır; yaşamı paylaşmadan tüketmektir; sevgisiz hatta bencil bile olamayan bir yaşantıdır.

Ama aynı zamanda yalnızlık, adı üstünde yalındır; insanın en yalın, kendine en yakın olabildiği varoluşudur. Kendini bilmek, kendiyle tanışmak ve en mühimi kendiyle hesaplaşmak isteyen herkesin ihtiyaç duyduğu bir duygu ortamıdır. Kapısı ağırdır yalnızlığın; bir kere kapandı mı insanın üstüne, tek başına açmak çetrefil bir şifreyi çözmek gibidir..

Yalnızlık çeken insanın sırf yalnızlığından dolayı kötü veya iyi olduğu söylenemez. Nice iyiler vardır yapayalnız göçer giderler bu dünyadan; nice kötüler vardır yalnızlığı hiç tanımazlar.. İstisnasız herkes yalnız kalabilir; ancak hayatın ve kendi yaşamının bilincine ermiş, erdemli ve kendini bilir kişiler yalnızlık ÇEKMEZLER. Onlar yaşam yolculuklarını başladıkları gibi değil, erdemli bilgeliğe ermiş bir makbul insan olarak bitirebilmek için kendilerini adam etmeye o kadar çok inat ve sabırla azmederler ki, yalnız bırakılsalar bile hiç yalnızlık çekmezler; çünkü yanlarında kendilerinden olma ve sürekli olgunlaşma hedefiyle değişime uğramış birçok kişilikle birlikte yürürler.. Kendileriyle barışık yürürler.. Günahıyla sevabıyla, iyi kötü neleri varsa, küçümsemeden ve inkar etmeden bütün bu olmuş kendilerini bir kişisel müze gibi bilinçlerinde taşırlar, ve yalnız da kalsalar yeni bir kişilikli kendin oluşturmak için yürümeyi sürdürürler..

Yalnızlık çekmek, seyircisiz bir tiyatroda tek kişi sahne almaktır. Perdeyi hep yalnız kapatır insan..

Yalnız kalıp da yalnızlık çekmeyen insan da bomboş bir tiyatroda tek kişilik sahne alır; ancak perdeyi asla kendisi kapatmaz.. Perdeyi hiç kapatmaz.. O ölür gider ve perde açık kalır..

Evet, öyle ya da böyle, yalnızlık tek kişilik bir oyundur; sıkıcı olmaması için yaşam sanatı ve zanaatında ustalaşmaya değer vermek gerekir.

arkadaşlar çalışmalarınızı devamlı okumaya çalışıyorum,hepinize tşk.ler