demirel farkı bu zaten..
ekmek yoksa pasta yapın
dün dündür bugün bugün

son yıllarda devletin hizmetlerini yapamaz hale geldiği çok doğru bir tesbit..
bizler vergimizi ödeyelim,dürüstlükten ve doğruluktan şaşmayalım,rüşveti ne alalım nede verelim..
zamanla gerisi kendiliğinden gelecektir..

herkes aklı nereye yatıyorsa oraya yardım yapıyor kardeşim, benim köyümde sağlık ocağı yapıldı bunda vatandaşında katkısı var bu bonkör millet herşeyi devlete bırakmıyor, aynı köyde camide yapılıyor demekki oda ihtiyaç, seven camiye veriyor, seven okula, seven sağlık kuruluşuna verilen her kuruş bu milletin hizmetine veriliyor bu bir gerçektir.

çok yerinde tesbitler..
bizlerde üstümüze düşen görevi layıkıyla yapmalıyız..

devletin yetişemediği hizmetlerde millet devreye giriyor zaten, buna okul aile birlikleri iyi bir örnektir, veliler okul idarecilerinin  istedikleri her eksiği kısa zamanda imkanlar dahilinde gidermeye çalışıyor.

bir yazardan mülhemle ben de sorayım;
Demirel'i nasıl bilirsiniz???
hani musalla taşında sorarlar ya...
hazrete Allah uzun ömürler versin.
Demirel ben de hiç iyi şeyler çağrıştırmıyor, malesef...

yaptığı değerlendirmeler keşke samimi olsa:
her cümlesinin ardında "yeğen yahya" ve Ali demirel şirketlerinin
kuyruk acısı yatıyor.

yahya murat demirel ve şevket demirel;galiba kuyruk acısı var?
koskoca egebank doyuramadı yeğenini;şevket demirele akıtılan paralarla işsizliğe çare bile olunabilirdi..(en azından 100-150 bin kişiye iş imkanı sağlanabilirdi)

kardeş o kadar haklısın ki......

Alıntıdır....
 
 
RAHMETLİ Adnan Kahveci’nin cenaze töreni hálá gözümün önünde.

Arkasından yazılan o duygulu yazılar da...

Bu milletin ona, Ankara’dan İstanbul’a kadar uzanan 450 kilometrelik bir cenaze kortej yaptığını hiç unutmadım.

Aradan bu kadar zaman geçtiği halde, Adnan Kahveci adını her duyuşumuzda, hepimiz o hissi yeniden yaşıyoruz.

Güzel bir insanı iyilikle hatırlamak.

Sanki ilahi bir ses hepimizi bu samimi siyasetçi karşısında saygı duruşuna davet ediyor.

Hepimiz bu davete seve seve icabet ediyoruz.

* * *

Dün Bülent Arınç’ın, Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanlarına sağlanan "kıyak emeklilik" hakkındaki sözlerini okurken, aklıma Adnan Kahveci geldi.

O soruyu kendi kendime bir defa daha sordum.

Bu ülkenin sessiz ve makul çoğunluğunu Adnan Kahveci’ye bağlayan bağ nedir?

Görünmez bir parmak içimdeki hatıra defterinin "Geri çağır" düğmesine bastı.

Birden hatırladım.

Adnan Kahveci, o aynı Meclis’in milletvekillerine sağladığı kıyak emekliliği hiç düşünmeden reddeden az sayıda üyesinden biriydi.

Bir trafik kazasında hayatını kaybedip aramızdan ayrıldığı güne kadar, o paranın kuruşuna dahi dokunmamıştı.

* * *

Geçen hafta TBMM Başkanı Sayın Bülent Arınç’a bir çağrı yaptım.

Kendisine sağlanan kıyak emeklilik hakkından yararlanmayacağını bugünden ilan edebileceğini söyledim.

Önümüzdeki yıl yürürlüğe girecek olan yasanın bu maddesinden yararlanmak, isteğe bağlı.

Yani Arınç, "Ben bu kıyak emeklilik hakkından yararlanmayacağım" derse kimse ona bu parayı zorla vermeyecek.

Adnan kahveci hiç düşünmeden bunu yapmıştı.

Ama bakın Arınç ne diyor:

"Cumhurbaşkanı yararlanıyorsa ben niye yararlanmayayım?"

Kahveci, bu parayı almak için ne kendine "emsal" aradı, ne de bir bahane.

Çok mu zengindi?

Çocuklarına şereften başka bir miras bırakamadığını hepimiz biliyoruz.

Arınç ise hem kendine emsal aradı, hem de bahane...

"Ben 23 Nisan’da demokrasi çıkışı yaptım, ondan dolayı üzerime geliyorlar."

Oysa en samimi demokrasi çıkışı, bu "tek kişilik imtiyaza" hayır diyebilmekti.

Ne yazık ki onu yapmadı, yapamadı...

* * *

Başbakan Erdoğan, üslubu giderek irtifa kaybeden kongre siyasetini türban, imam hatip gibi meseleler üzerine inşa ediyor.

Acaba bunda, AKP içinde yavaş yavaş ortaya çıkan bazı iğreti olayların üzerini türbanla örtme çabası mı var?

Kendisine hatırlatmak isterim.

İmtiyazlar, kıyaklar, eş dost kayırmaları artık türbanın altından taşmaya başlıyor.

İnsanlar yavaş yavaş şunu da görüyor.

Türban var, türban var.

DYP Genel Başkanı Mehmet Ağar, "Sizlerin başındaki o pahalı türbanın parasıyla bir aile aylarca karnını doyurur" derken, ufukta doğmaya başlayan yeni bir türban sınıfının aile fotoğraflarına dikkati çekiyor.

Gün gelecek, türban, bir türbanlıyı ötekinden ayıran sembole dönüşecek.

"Ali Dibo" daha şimdiden siyasi lügatimizin nadide bir maddesi haline geldi.

* * *

Geçmişte başkalarının aile fotoğrafları üzerine siyaset yapanlar, sinirlenmeden, hayali düşmanlar yaratmadan, emsal ve bahane aramadan, bunlar üzerinde biraz kafa yormalıdır.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin çok zengin bir aile fotoğrafı albümü vardır.

Kimi iftihar vesilesi, kimi ise

yakılacak kitap...

İnsan sormadan edemiyor: Sizin başbakan olduğunuz 11 Eylül günü nasıl bir Türkiye manzarası vardı, hatırlıyor musunuz? Sokaklar savaş alanı gibiydi. Bombalar, silahlar susmuyor, siyasi çatışmalara her gün onlarca genç kurban veriliyordu. Müdahalenin meşruiyeti gerekçe ise, 12 Eylül’le hiçbir askerî darbe yarışamaz. Demirel’e göre 12 Eylül çok kötü darbe, 28 Şubat müdahale bile değil… Öyle olsun…

Siz geçmişte iyi şeyler yapmış olsanız bile finalde sergilediğiniz performansınız hepsini unutturuyor. 1965-70 yılları arasında yapılanlar… Dev barajlar, yollar köprüler, Büyük Türkiye hamlelerini, demokrasi mücadelelerini 28 Şubat aldı götürdü. Demirel’e bir 5 yıl daha kazandıracak 5 artı 5’in Meclis’ten geçmemesinin nedeni de; 28 Şubat…

Aktif siyasetten el etek çektiği bugünlerde de hayatının finalini oynuyor Demirel… Performansı siyasi finalinden farksız, paralellik arz ediyor… Geleneksel çizgisinin çok uzağında konuşlandı… Bülent Ecevit’in ‘Vahdettin hain değildir’ çıkışına, ‘Kesinlikle haindir’ diyerek 40 yıl boyunca kendisine arka çıkanlarla ters düşmüştü. Bu çizgisini devam ettiriyor.

ALINTI  M. ÜNAL

Eğer aklından zoru yoksa -bu da bir ihtimaldir, yabana atılmamalı- Demirel’in ne tür hesabı olabilir? Yeğen ve birader meselesinden dolayı kuyruk acısının dışa vurumu mu acaba? Olabilir. En güçlü olasılık bu… Yanılgısı şurada: Bu sözlerle hükümeti güç durumda bıraktığını sanıyorsa yanılıyor. Bu tip tartışmalardan galip çıkan tek siyasi adres var. O da; AK Parti… Yeri gelmişken hatırlatayım; Yahya Demirel ile Murat Demirel, Süleyman Demirel’in yegâne iki yeğeni… İkisi de yolsuzluktan mahkûm oldu.

Süleyman Demirel aktif politikada Adnan Menderes’in siyasi mirasının üzerine oturdu. Çankaya’ya kadar uzanan iktidarlarını da bu mirasa borçludur. Ama bugün Menderes’e değil, muarızı İsmet Paşa’ya benziyor.

Eski ile yeni Demirel arasındaki uçurum, savrulmanın boyutunu gösteriyor... İki gündür ‘Demirel’i nasıl bilirdiniz?’ sorusuna ne cevap vereceğimi düşünüyorum

bu  bizim  beyinlerdeki  egitim  duzeeyiyle  esdeger  caminin  parasini  nereye  gidecegini  herkez  biliyo  ama  is  okul  veya  hastane  olunca  banane  bi  ziyniyet  var  cunku  camii  gibi  degil  para   vermezsen  ayip  olmaz  CUNKU  NASIL  OLSA  DEVLET  YAPAR  zaten  devlette  umrunda  degil  ki

eskiden öyleydi ama artık insanlarda bilinleniyorlar..
neticede hizmet ve hayırları sadece cami yapımı olarak değerlendirmemek lazım..
eğitim ve öğretime yapılan katkılar sayesinde okullardan binlerce genç mezun olacak ve o insanlar ülkemize hizmet ettiği sürece katkı sağlayan kişilerde onların başarılarından sevaplanacaklar..
artık devir değişti,nasıl olsa devlet yapar zihniyetide eskilerde kaldı...
ÇORTAK köyündeki bir hemşehrimiz köye okul yapılması için eski para ile 600 milyar lira bağışladı diyorum kimse çıkıp da sormadı kimdir nedir diye?
burada anlatmak istediğim hayır yapan kişinin kimliği önemli değil,önemli olan gelir düzeyi son derece düşük olan ilçemizden bu miktarda paranın okul yapımı için bağışlanmasıdır.....
artık cami cami demeyi bırakalım da son yıllarda halkımızın yaptıkları girişimleri konuşalım...
en azından katkı yapan kişilere tşk.edelim saygı gösterelim...

Yaşantımın her döneminde, yokluk içinde olmalarına rağmen
evlatlarını okutabilmek için çırpınan, kendilerini paralayan
ana-babalara tanık oldum. Bunların içinde öyle biri var ki, onu
anmadan geçmem mümkün değil!
 
Hacı Yahya idi ismi. Köylü uzatmaz, kestirmeden "Hacı" derdi ona.
Karısı Ümmügül köyün en güzel hamurunu açar, nerede düğün dernek
olsa tandıra ilk koşan olurdu. Yağmur dualarında kazan kazan
dökülen pilavların, etli ekmeklerin üzerinde hep onun emeği, alın
teri vardı. Kurban edilen keçileri, koyunları kekik dolu otlaklarda
güden, köyün çobanlığını yapan küçük oğlunu da unutmamak gerek.
 
Köyün
çocukları koşup oynarken o çobanlık yapar, bir yandan da okula
gitmeye çabalardı. Zeki çocuktu. Köylerinde bulunan ilkokulda,
okumayı sınıfında ilk söken öğrenci olmuştu. Öğretmeni, ilk kez bu
kadar çabuk okuyabilen bir öğrenciye sahip olmanın heyecanıyla
babası Hacı Yahya'yı okula çağırmış, "ne yaparsan yap bu çocuğu
okut" diye tembih etmişti.
 
Yokluk içinde boğuşan Hacı Yahya, öğretmenin söyledikleriyle
gururlanmış diğer taraftan da büyük bir tasanın içine düşmüştü.
Elinde avucunda yokken nasıl okuturdu oğlunu? Onun okuma gayretini
görüyordu ama elinden gelen bir şey yoktu. "Hele bir ortaokula
gelsin düşünürüz" dedi, konuyu kapattı.
 
Zaman çabuk geçti. Küçük çoban ilkokulu bitirdi, sıra
ortaokula geldi. Köylerinde ortaokul yoktu. Babasının onu şehre
gönderip okutması da imkansızdı. "Galiba kaderimde çobanlık var"
diye düşünüyordu. O böyle umutsuzluk içindeyken bir akşam üstü
Hacı Yahya Ümmühan Hanım'a seslendi; "oğlanın eşyalarını hazır et,
birazda azık hazırla, yarın onu şehre götürüp okula bırakıp
geleceğim."
 
Küçük çoban yaşamının ilk uykusuz gecesini geçirdi. Sabaha kadar
dualar edip, Allah'a şükretti. İsteği olmuştu. Okumaya devam
edecekti. Babasının yüzünü kara çıkarmamaya ant içti. Evine tekrar
döndüğünde "büyük adam" olacaktı.
 
Ertesi sabah Hacı Yahya komşusunun merkebini alıp,
kendi merkebini de oğluna verip şehre doğru yola koyuldu. Okula
gelince müdürden kayıt için gerekli evrakları öğrendiler. 6 adet
vesikalık fotoğraf, 15 kuruşluk damga pulu, iyi hal ve kafa kağıdı
gerekliydi. Onlarda bunların hiçbirisi yoktu. Hepsini çıkartmanın
masrafı ise 55 kuruş ediyordu. O güne kadar Hacı Yahya'nın cebinde
hiç 55 kuruş olmamıştı. Yola çıkarken eşten dosttan aldığı borçla
oğlunu orta okula yazdırıp köyüne geri döndü.
 
Okulda A, B ve C adında üç ayrı şube vardı. A şubesinde memur
çocukları, B şubesinde esnaf ve orta halli ailelerin çocukları, C
şubesinde ise köylü ve yoksul ailelerin çocukları toplanmıştı. Hacı
Yahya'nın oğlunu C şubesine verdiler. Yüzleri yanmış, ayaklarında
ayaklarından büyük ayakkabılar, üstü başı dökülen, üzerlerinde
analarının diktiği önlüklerin
bulunduğu çocuklarla doluydu sınıf. Hacı Yahya'nın oğlu bu sınıfta
olmaktan hiç gocunmamıştı ama öğrencilerin maddi durumlarına,
üstlerine başlarına göre sınıflandırılmaları ve bu kriterlere göre
okutulmaları zoruna gitmişti. Ona göre "herkes eşit şartlarda
eğitim görmeliydi!"
 
13 yaşında okumak için gurbete çıkan delikanlı, parasız yatılı
okulun ardından lise için bir başka şehre gitmek zorunda kaldı.
Burada da derslerindeki başarısıyla dikkatleri üzerine çekti. Biri
hariç tüm dersleri 10'du. Bir tek beden eğitimi 7 idi. Atletik
olmayan vücut yapısı, bu kadarına izin veriyordu çünkü.
 
Ve gün geldi, liseyi de bitirdi. Üniversiteyi kazanarak İstanbul'a
yerleşti. Onun bu başarısı Hacı Yahya'yı gururlandırmıştı. "Ne iyi
ettim
de okuttum oğlumu" diyordu. Oysa mühendis çıkan oğlu, babasının
göğsünü kabartmaya daha yeni başlamıştı!
 
İlk olarak Elektrik İşleri Etüd İdaresi'nde işe başladı. Eğitim
için gönderildiği Amerika'dan döndükten sonra Barajlar Dairesi
Başkanı ardından DSİ Genel Müdürü oldu. Başarı grafiği yükseldikçe
yıldızı parlamaya, yıldızı parladıkça yükselmeye devam etti.
 
İşte böyle. Hacı Yahya'nın azimle okuttuğu oğlu gördünüz mü nasıl
büyük adam oldu! Bu yazdıklarımı çevresindekilerle paylaşmak
isteyenler
olabilir. Onlardan bir ricam var. Belki Hacı Yahya'yı tanıyanlar
çıkar diye söylüyorum.
 
Bu yaşanmış hikayeyi anlatın ama ne olur o küçük çobanın
cumhurbaşkanlığına kadar yükseldiğini ve bir gün, inancının gereği
olarak başını kapatan kızlarımıza "okumak istiyorsanız Suudi
Arabistan'a gidin" dediğini kimseye söylemeyin.
 
Söylemeyin de rahmetli Hacı Yahya'nın kemikleri daha fazla
sızlamasın ne olur!
 
(alıntı)

tşk.ler Yener bey...
buyrun hikayeyi okuyun...
hepimizin anası, bacısı yani atalarımız bizi okutana kadar neler çekmişlerdir??

teşekkürler yener bey,
gerçekten ilginç,
sayın Demirelin de kulakları çınlasın....

Bu kadar da gitmeyin bu adamın üstüne canım:

adam defalarca gitmiş gelmiş başbakanlık yapmış cumhurbaşkanlığı yapmış,
ve en çok imam hatip okulları onun dönemlerinde açılmıştır.
ama açma maksadını her zaman söyüyor adam. din adamları yetişsin

ha bir de geçen gün 19 mayıs günü YİBO daki törenlere gittim. okullar gösterilerini sunacaklar ya.. bütün öğrenciler çekilmişler duvar tafına öğrencilerin arasından iki kardeşim geçti çok türbanlı ve o sıcakta çok uzun pardesülü öyle bir görüntü idi ki allahtan doğan haber ajanslarından biri yoktu orada yoksa ortalık toz duman olurdu.

fakat tuhaf olan o değil tuhaf olan giydikleri. Fiyatlarının çok yüksek olduğuna eminim. çok şıklar ayrıca vucut hatlarınıda çok belli etmişler yani üstü türban, siyah gözlük , pardesü fakat çok dar ve pahalı gözüküyor. Ya kardeşim islamiyette israf haram değil mi ? Tesettürün modasını çıkardı bu sonradan görme kendini bişey zanneden bir kaç içi bulanık zihniyet. Defileymiş, türban takarsa en pahalısını, tesettür giyerse en zarifi ve en pahalısını giymeliymiş... sevsinler seni... nasıl islamiyet bu....nasıl anlayış,
düğün yemkeği var.. bizim kızlar dizilmiş on-onbeş tane hepsinde aynı kıyafet, siyah gözlükler, hepsinin ellerinde son model çep telefonu

işte millet buna tepkili...eleştirirken birazda bizden olmayanlara hak vereceksiniz... adamlar yanlış anlamasında ne yapsın...ben bile güldüm hallerine .. bakmayacakta olsa gençler dönüp bakıyor...halbuki örtünmek görünmemektir. DİKKAT ÇEKMEK DEĞİL!!