--------------------------------------------------------------------------------
Duygularım,içimdeki çalkantılar;bazen diniyor.Ama bir melodiyle bir sözle,öyle başkaldırıyorlar ki uzun süre sarsılıyorum.
Bazen insanları seyrediyorum uzun uzun...
Konusmak istemiyorum çoğu zaman.Öyle bir an geliyor ki hareketsizce oturmakk ve hiç hareket etmemek istiyorum.
Neden böyleyim?
Hiç bilmiyorum,bilmiyorum,bilmiyorum...
Karar veremiyorum.Neyim ben.
Kalbim her kalıba girebiliyor.
Çılgınlık,yalnızlık,sıkıntı,neşe,çoşku,kilitlenme. ..
Zıtlıkları birlikte yaşıyorum.
Varlıkla yoklugu,mutluluğu mutsuzluğu,sessizlikle çığlığı.
Benle seni..
Ne yapacağımı,nerede duracağımı kestiremiyorum.Bazen yalnızlığı çok seviyorum.Öyle ki kalabalıkta bile yalnızlığı hissediyorum.Neden bilmiyorum.
Bakıyorum da hayatımda ne kadar çok bilmiyorum var.
Konusmak istediğimde oluyor;hem de çok ihtiyaç duyuyorum buna.Birinin omzuna dayayıp başımı,huzur bulmak istiyorum.
Bir insan arıyorum.Omuzuna dayanıp sığınmak istiyorum sıcaklığına.
Onunla hiç konuşmak istemiyorum.Ruhumdaki fırtına dinince hiçbirşey söylemeden ayrılmak istiyorum.
Bazen diyorum ki önceden birileri mi vardı,yaslanıp ağlayabiliğin? Yoktu.Duvarlar vardı,aynalar ve sen vardın.Kimsecikler yoktu başka.Niye yapamıyorum eskisi gibi?...
Kendini mi yitirdin artık?
Belki o da tükendi.
Ah ne olurdu,ne olurdu sanki.
İçimdekileri bir çözebilsem.
Yitirilmiş duygular içindeyim.
Ayın yeryüzündeki sulara etkisi gibi ben de duyguların çekimi içinde gel-gitleri yaşıyorum.
Çevremdeki herkes bunalım içinde.Onların bunalımlarını dinlemekten bazen kendimi unutuyorum.Ama en nihayet ben ve bunalımlarım başbaşa kalıyoruz.
Çılgının biri insanın sevilmeye ihtiyacı olmadığını söylüyor.
Acaba doğru mu?
Peki sevilmek niye bu kadar önemli geliyor bana.Niçin böyle hissediyorum.Hislerim yalancı mı yoksa?
Hayatımda yalan olmayan ne var ki zaten?
Hep gülüyorum ve içimdekileri,gülmelerimle maskeliyorum. Kimse içime bakmıyor.Korkuyorlar.İnsanın derinliğe inildikçe kavranması güçleşiyor.Ne garip! Beni bir tek O dinliyor.Her neyse.
Düşünüyorum da gülücüklerimi birbirine ekleseler acı okunacak yüzlerinde.
Ne olur,ne olur yıldızlar!
Tutun beni,yanınıza alın.
Yalancı bakışlaran,dostluklardan,boş konuşmalardan bıktım artık
Gerçeği istiyorum.
Ben neyim,keşke bilebilsem.Bir çakıl taşı mıyım?Denizin habersiz darbeleriyle şekillenen... Ya da içimden habersiz birinin denize sektirmek istediği...
Evrenin tüm sırlarının sırlı bir anahtarı mıyım?
Sevilmeye muhtaç küçük bir çocuk muyum?
Almadan veremez mi acaba insan?
Nasıl çözülecek bu kadar bilmece,yine aynı söz yine aynı duygu:Bilmiyorum.
Ama.. ama bir gün bilecek ve yaşayacağım
Cesarete ihtiyacım var,yalnızca cesarete....
çalıntı:21:
çalıntımı?:21: :21:
nerden çaldın bu güzel yazıyı bakiiim?
...:::Selendi Forum:::... » ENTELLEKTÜEL BOARD » Şiir ve Edebiyat
Bunalmış bir insanın kalbimdeki yolculuğudur
