Geçenlerde bir yerde okudum Gürbüz AZAK tarafından yazılan yazıyı aynen yayınlıyorum;

   Bu kadın unutulması güç bir Yahudi idi. Gerçi İsrail’de yaşamıyordu ama, Yahudi ırkına, kültürüne toz kondurmazdı. Sadece kendi ırkı için yaşadı, öldü.

   90 yaşının üstündeyken Avusturalya’da bir gazeteci ile aralarında geçen konuşma şöyle:

   -Bayan Rubenstein… Kadınları süslemek, güzelleştirmek için yetmiş yıldır yüzlerce kozmetik üretiyorsunuz. Dünya güzellik piyasası sizin elinizde. Bunca krem, allık, pudra, losyon ve müstahzarın sahibisiniz. Doğru söyleyin, bu yaşınıza kadar hangilerini kullandınız.

Cevaba dikkat:
   -Hiçbirini…

   Gazeteci şaşkınlık ve dehşet içindedir…
   -Anlamadım efendim… “Hiçbirinimi” dediniz?
   -Evet hiçbirini..
   -Niye ama?
   -Çünkü kozmetiğin faydasına inanmam…
-Peki ama, o halde yetmiş yıldır niçin imal ediyor ve dünyanın dört bir yanına pazarlıyorsunuz?

Bu cevaba dikkat:
-İsrail devleti için.

Durun şimdi. Biraz nefes alın…
Türkiye bütçesinin, bütçelerinin kat be kat üzerindeki gelir, İsrail devletine sunuluyor… İsrail’de yaşamayan ve oraya hiç uğramayan biri tarafından…

Kıssa ne kadar dehşet verici ve hisse ne türlü yakıcı…

Bu yorulmak bilmeyen inat ve inanç önünde ancak hayret edilir, saygı duyulur.

İşte bu olayın tek sebebi vardır Tevrat’ta denirki:

“Bir gün İsrailoğulları simsiyah kuşlara binip, çok uzaklardan vatanlarına dönecekler.”

“Peki bunda ne var”? demeyin.

1949 yılında Amerika Yahudileri filolar halinde aylarca İsrail’e göç ettiler. Bütün uçakları çok çok öncelerden siyaha boyanmıştı.

Ve dönüşlerinden sonra İsrail devletini kurdular.

Şimdi size tek bir soru soruyorum;
Acaba biz bu güzel memleketimizin geleceği için ne yaptık?