Kısa bir süre önce bir konferansta, hepimizin içindeki büyük onaylanma gereksiniminden söz ettiğim konuşmamı bitirdikten hemen sonra bir kadın koluma yapıştı.
“Dr. Trent, size öykümü anlatabilir miyim?” diye sordu. “Aslında bu oğlumun torunuma yaptığı bir şeyle ilgili bir öykü ve sizin onaylanmanın önemi hakkında söylediklerinizi onaylıyor.”



“Oğlumun iki kızı var. Biri beş yaşında, öteki de iki yaşında. O iki yaşın ne kadar kötü ve zor bir dönem olduğunu bilirsiniz.” Bir büyükanne, iki yaşın kötü ve zor bir dönem olduğunu söylüyorsa ona kesinlikle inanabilirsiniz.
“Oğlum birkaç yıldır büyük kızını dışarı gezmeye götürüyordu, ama kısa bir süre öncesine kadar küçükle hiç dışarı çıkmamıştı. Ilk çıkışlarında oğlum küçüğü yakınlardaki bir lokantaya kahvaltı etmeye götürdü.
“Sipariş ettikleri krepler masaya geldiğinde, oğlum karşısındaki küçük çocuğa onu ne kadar sevdiğini ve takdir ettiğini söylemenin tam zamanı diye düşündü.”
Büyükannenin anlattığına göre, adam “Jenny, sevdiğimi bilmeni istiyorum.” demiş. ”Sen annen ve benim için çok özelsin. Yıllarca senin için dua ettik. Şimdi buradasın ve her gün biraz daha büyüyüp harika bir çocuk oluyorsun. Seninle gurur duyuyoruz.”
Adam bunları söyledikten sonra artık krepleri yiyebileceğini düşünmüş ve elini çatalına uzatmış ... ama çatala elini bile sürememiş.
Küçük kızı minik elini uzatıp babasının elinin üzerine koymuş. Adam gözlerini kızına çevirmiş, göz göze gelmişler, sonra çocuk yumuşacık bir sesle “Biraz daha anlat babacığım, biraz daha.” demiş.
Adam çatalı ve yemeği unutup kızına onu ne kadar sevdiğiyle ve ona ne kadar önem verdiğiyle ilgili daha başka şeyler anlatmaya başlamış. Sonra yeniden çatalına uzanmış ama kızı bırakmamış ... sonra bir kez daha ... bir kez daha aynı konuşma yinelenmiş: “Biraz daha anlat babacığım ... biraz daha.”
Baba, o sabah kahvaltıda hiçbir şey yiyememiş ama kızı gereksinim duyduğu bütün duygusal besinleri fazlasıyla almış. Aslına bakarsanız, çocuk birkaç gün sonra kendiliğinden annesinin yanına gidip “Ben gerçekten özel bir çocuğum anneciğim. Babam öyle söyledi.” demiş.


JOHN TRENT

sanırım tekrar güncellemekte fayda var..
belki dikkatinizi çeker

Bizim zamanımızda böle babalar pek yoktu....

devir değişiyor dostum...

since sana katılıyorum devir öyle değişiyo ki kimse farkında değil......

çocuk sevgi bakımından çok yoksun bırakılmışki sevgiye bu kadar acıkmış. Sevgi çocuğa her zaman Hissettirilmeli değil mi ?

yaniiii....
zaman hızla akıp gidiyor....