Aşağı Güllüce Köyü İlçeye 13 kilometre uzaklıkta bulunmaktadır. Köy çok eski bir yerleşim birimidir. Adını Yukarı Tefen köyü ile birlikte almıştır. Yukarı Tefen Köyünde Yaşayanlardan birisinden alınan bilgiye göre Türkmenistanı’ın Tefen vadisinden geldiklerini Atasoylarının Burdur’un Tefenni ilçesinde olduğu söylenmektedir. Eski Muhtar Mehmet Akgün bizzat kendisi bu konuyu araştırdığı ve Burdur Tefenni İlçesi Belediye Başkanı ile görüşerek Burdur Tefenni deki Dağ ve insan adlarında benzerlik olduğu ve bir birleriyle akraba olduklarını açığa çıkardığını ifade etmektedir. Bu isimlerden Yeşil Tefen adı her iki yerde de olması bu durumu ispat etmektedir denilmektedir.Köylü Bir zamanlar köylerin isim değiştirme modasından dolayı karambole gelerek köyün adının değiştiğini ancak köylerinin isimlerinin eski adını almak istiyorlar. Eski Selendi- Kula yolu üzerinde bulunmaktadır. Kula-Selendi yolu 1996 yılında Asfaltlanarak yeniden yapılmış ve eski yol 7-8 kilometre daha kısalmıştır. Ayrıca Selendi-Demirci-Durasan yolu’nun biri de bu köyümüzün içinden geçmektedir.

 
Köy iki mahalleden oluştuğu için yukarısındaki mahalleye Yukarı Güllüce,Aşağıda kalana ise Aşağı Güllüce denilmiştir. İki ayrı köy hüviyetine girmiştir. Köy Kurtuluş Savaşı yıllarında Düşman işgaline maruz kalmıştır. Özellikle yol üzerinde olması bu köy insanında zaman zaman tedirginlik ve korku meydana getirmiştir. Eski yıllarda köyü Kula’ya bağlayan tek yol olması ve özellikle araç olmadığından yaya yolu durumunda olması köyden geçen insanların konaklaması ve misafir edilmesinde oldukça önemli görev üslenmiştir.

 


 
Köyün Selendi’nin ilçe olmasından bu güne kadar muhtarlık yapan kişileri:

 
Tahir Yıldız: 07.11.1954
M.Emin Ercan 17.11.1963
İbrahim Akkoç 02.06.1968
Nurullah Ercan 1.12.1973
A.İhsan Ercan 11.12.1977
A.İhsan Kılıç 25.03.1984
A.İhsan Kılıç 1989
İsmet Ercan 27.03.1994

 
Köyün 1950 yılındaki bilinen nüfusu 379 dur.1990 yılındaki yapılan nüfus sayımında ise 171 erkek 193 kadın olmak üzere 364’tür.Köy bu tarihte 71 hanedir. Köyün yolu asfalt olup Selendi-Kula arasında işlek bir yoldur. Köyün suyu boldur. Selendi Çayının kenarında kurulduğu için su problemi hiç olmamıştır. Su yönüyle İlçenin en şanslı köylerinde biridir. Köyde elektrik,telefon vardır. Alt yapı ve kanalizasyon yoktur. Köyde okul ve cami vardır. Ayrıca köyde sağlık ocağı da mevcuttur. Köyün geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır. Tarım olarak genellikle arpa,buğday,mercimek,susam vb. Tahıl ürünleri ziraatının yanında yaz ürünü olarak ta kavun,karpuz ve sebzecilik yapılır.

 
Meyvecilik ve tütün ziraatı bu köyün ayrıca önemli gelir kaynaklarını oluşturmaktadır. Köyde eskiden ormanın ve otlakların bol ve müsait olması koyun ve keçi türünden hayvancılığın yaygın olarak yapılmasını gerektiriyordu. Zamanla bu tür hayvancılık azaldı. Büyük baş hayvan olarak inek yetiştiriciliği az da olsa köyde yapılmaktadır.

 
Köy kadınları eskiden kış aylarında yaygın olarak el sanatları olarak kilim,namazla,heybe ve yolluk türünde dokumacılık yaparlardı. Günlük yaşantılarını ve kültürünü nakış nakış desen desen halı ve kilimlere işledikleri bu sanat fabrikaların açılmasıyla hemen hemen yok olmak üzeredir. Gelinlik kızlar için el işi oya ve kışlık çeyizlik yün çoraplar da eren köy kadınları hemen hemen bu uğraşları da unutulmak üzeredir.

 
Köyün etrafı dağlarla çevrilidir. Dağlar ormanlıktır. Gediz nehrine dökülen Selendi Çayı’nın buradan geçmesi buranın iklimini biraz daha çevreye göre değiştirmektedir.

 
Köyde kış geceleri eskiden yüzük oyunları ve kış sohbetleri yapılırdı. Son zamanlarda bunların kalmadığı. Düğün ve nişan merasimlerinin köylülerin kaynaşması ve biraraya gelmesi için bir vesile olduğu,bu günlerde muhabbet kurabildikleri söylenmektedir. Kışın bazı köylüler avcılık yaparak vakit geçirdikleri ve kış geceleri av muhabbeti yapmaktadırlar. Ancak bu özelliğinde hemen hemen kaybolmak üzere olduğu söylenmektedir.

 
Köyde kültürel olarak okuma yazma oranı her geçen gün artmaktadır. Köy gençleri okuyarak devlet memuru olmak için çalışmakta ve halen memur olan ve memurluktan emekli olan bu köyden bir çok kişi bulunmaktadır. Memur olarak çalışanların köyden ayrılmasının da köy nüfusunun azalmasına ve hatta artmaması için bir neden olarak görülmektedir.

köyde okul var olmaya var ama kullanılmıyo aslında kullanılsa çok ögrenci eğitimini burda görür çünkü tüm köylerin genelde selendiye giderken ki yolu

çaydan köye dogru

..

Bu ikinci fotodaki ev Fehmi dayı ile Elif ablanın evi olsa gerek...

ewt onların evii bende torunuyum onların

yasin galiba hakkı amcamında torunusun çamlıcadan yanılıyormuyum

hayır yanılmıyon bildin

aslında akraba sayılırız birbirimizi tanımasakda dedene sor lokumcu ramazanı tanırmıymış ben onun kızıyım antalyadayım hatta gazipaşadayım

babam soruyor siz şehriyenin kızımısınız

hayır ben lokumcu ramazanın kızı ismihan

ewt akrabaymışız babam tanıdı sizi konya ya  buyrun gelin beklioruz siz hemşire beyinizsde doktormuş herhalde tanışmak isteriz...!

inşallah nasipse görüşmek isteriz sizlerde buyrun gelin yakın sayılırız

Yasin biz de gelelim mi? Elif ninenin tansiyonunu az ölçmedik. Bir gün elinde bir tavuk çıkageldi.
-bu ne Elif hala dedik
-size getirdim kesip yiyin dedi
-yaw zahmet etmeseydin falan dedikse de
-yok yok bişey olmaz alın alın dedi
tabi bizde onu kıramayıp aldık tavuğu...
sor bakalım hatırlayacak mı Dr ramazan ile Eşi Türkan dersin Şanlıurfadan...

slm ramazan bey siz ordayken küçükmüşüm ben hatırlamadım ama annem le babam hatırladı sizi tabiki buyrun gelin bekleriz...

aynı olay benimde başıma geldi antalya kaş kasaba köyünün ebesiydim beni köyden doğuma çağırdılar doğumu yaptırdıktan sonra bir horoz yakalamışlar beni eve getirdikten sonra verdiler gerek yok falan dediksede gönül kırmamak için aldık eşim onu odunluğa salıverdi gece okadar çok yağmur yağdıki bina yerden su çekmiş bizim odunluk göl haline gelmiş eşim odunluğa indiğinde birde bakmışki bizim horoz suyun içinde can çekişiyor hemen almış ve kesmiş zavallı horoz kimbilir neler çekti biz nerden bilelim böyle olacağını bizim köylümüzün gönlü zengin oluyor her zaman böyle ikramkardır